Recensie

Veel platte pret bij toptypeurs Vrijdag en Sandifort

Remko Vrijdag en Martine Sandifort maken het zichzelf af en toe wel heel makkelijk. Maar sommige scènes hebben wel degelijk betekenis en zijn geestig tegelijk.

Foto Bob Bronshoff

„Wij komen het publiek vermaken”, roepen Remko Vrijdag en Martine Sandifort eenstemmig, als een anonieme stem vraagt wat ze hier komen doen. En meestal lukt dat, want ook hun derde theaterprogramma zijn ze twee toptypeurs die de lachers geregeld op hun hand krijgen door rare stemmetjes op te zetten of woorden en namen te verbasteren .

Maar in het nieuwe Vrijdag vs Sandifort maken ze het zichzelf af en toe wel heel makkelijk. Als ze alle twee ongemakkelijk op een stoeltje zitten terwijl er toiletgeluiden opklinken, bijvoorbeeld. Of als ze een toespraak houden tijdens een 25-jarig huwelijksfeest die veel te platvloers is om waar te zijn. En als ze Nederlandse cabaretiers imiteren die eveneens scabreuze grappen maken.

Tegenover de platte pret staan echter ook scènetjes die wel degelijk iets te beduiden hebben en tegelijk geestig zijn. Zoals een wrang dialoogje over de ergerlijke mode dat een zieke moet vechten tegen zijn ziekte (liefst door op een berg te fietsen) en een grappige parodie op twee klassieke zangers die hun recitatieven repeteren. Ook de running gag, een enkele keren terugkerende „komt-een-man-in-een-winkel-sketch” is een gaaf en consequent uitgewerkt nummer. Ondanks de nodeloze spraakgebreken die daar toch weer bij opklinken. Vrijdag vs Sandifort is geregisseerd door Kees Prins, wiens Jiskefet-verleden grappig resoneert in een paar flarden jazz-mime.