Recensie

Van jonge vrouw tot oud en verward indringend verbeeld

‘Het vervroegde leven’ neemt ons mee door het leven van een vrouw, wier herinneringen worden aangetast door dementie.

Foto Sanne Peper

„De vrouw over wie deze voorstelling gaat zou uw moeder kunnen zijn, of de mijne”. Met deze woorden richt actrice Alix Adams zich tot de toeschouwers in de lunchvoorstelling Het vervoegde leven van Joost II Sickenga.

Mooie titel, het ‘vervoegde leven’.De werkwoorden die het leven van deze vrouw bepalen, krijgen dankzij de vervoeging betekenis: schoolgaan, trouwen, bevallen, liefhebben. Adams vult de werkwoordsvormen in. Ooit werd ze liefgehad, nu niet meer, enzovoort.

Poëtische, rijke regie

In de poëtische, rijke regie van Carina Molier neemt Adams ons mee door het leven van deze vrouw, in telkens andere kostuums, behorend bij haar leeftijd. Hoge hakken als ze jong is, blootsvoets en wankelend in de tijd van ouderdom.

De voorstelling is opgebouwd als een mozaïek van herinneringen. Maar het is niet pluis in haar hoofd: dementie tast haar geheugen aan. Videobeelden tonen hoe witte kristallen zich afzetten op de hersens, dat wat vroeger ‘aderverkalking’ heette. De verwarring van de oudere vrouw geeft Adams indringend gestalte, vooral dankzij snelle wisselingen van leeftijd en stemming.

Prachtig is de passage dat ze in elk meisje, in elke jonge vrouw en iedere jonge moeder zichzelf ziet, zoals ze eens was. Ze verlangt ernaar weer te zijn als toen. Ondanks de geestelijke verwarring waarin ze leeft, beseft ze ook dat dementie haar leven kapotmaakt. Haar bewustzijn is bij vlagen lucide en glashelder.Vooral dat laatste geeft tragiek aan deze vrouw: Adams balanceert perfect op de grens van jeugd en ouderdom.