Recensie

The Pixies zijn een gewonere rockband geworden

De Amerikaanse band speelde 34 liedjes in anderhalf uur. De muziek vonkt minder dan vroeger, de nieuwe liedjes zijn gangbare rocksongs.

De comeback van de Amerikaanse band The Pixies (2004-heden) duurt al langer dan hun oorspronkelijke bestaan (1986-1993). De groep rond de kale voorman Black Francis wervelde destijds door het pre-grunge tijdperk met nummers waar de elektrische spanning vanaf vonkte: van het knetterende gitaarspel van Joey Santiago, de krijsende uitroepen van Francis, en natuurlijk van de wisselwerking tussen hem en de plagerig slome bassiste/ zangeres Kim Deal.

Lees ook het interview met The Pixies: ‘Wij zijn een surrealistische band’

Sinds de reünie teerde de groep niet uitsluitend op de oude succesnummers. Er verschenen twee nieuwe albums, zoals onlangs nog Head Carrier. De groep opende hun optreden, gisteravond in de uitverkochte Heineken Music Hall, Amsterdam, met het oude, geliefde ‘Where Is My Mind?’, maar speelde vervolgens ook veel nieuwe liedjes.

Where Is My Mind? De tekst gaat door onder de video.

34 liedjes in anderhalf uur

De gedrevenheid en het tempo waren als vanouds. De band, gevangen in een chaotische, roze-blauwe belichting, verdoet geen tijd met praatjes tegen het publiek en haalde 34 liedjes in anderhalf uur. Santiago speelde geïnspireerd met feedback, maar het viel op dat Black Francis het grootste deel van het concert een akoestische gitaar verkoos. Mede daardoor vonkte de muziek minder. De nieuwe liedjes hebben bovendien niet de zigzagkwaliteit van vroeger; ‘Talent’ of ‘Tenement Song’ zijn gangbare rocksongs.

De in 2013 uit de band gestapte Kim Deal is inmiddels opgevolgd door bassiste Paz Lenchantin. Lenchantin speelt stoere baspartijen, maar haar koortjes ontberen de half-valse noten van Deal. Zo is The Pixies een gewonere band geworden, met gelukkig nog enkele onnavolgbare nummers, zoals ‘La La Love You’ en ‘Crackity Jones’.