Met David Hamilton sterven ook de seksuele mores van de jaren zeventig

De Britse fotograaf was vermaard om zijn soft focus plaatjes van pubermeisjes.

David Hamilton in 1983 voor de poster van zijn erotische film ‘First Desires’. Foto Pierre Verdy / AFP

De bekende Britse fotograaf van pubermeisjes David Hamilton is vrijdagavond op 83-jarige leeftijd dood in zijn appartement in Parijs gevonden. Hij pleegde zelfmoord, volgens de politie, aldus Le Monde, na een wekenlang schandaal.

Vorige maand schreef de nu 42-jarige Franse presentatrice Flavie Flament in haar geromantiseerde memoires ‘La Consolation’ hoe ze als dertienjarige was verkracht door een wereldberoemd fotograaf in naturistenkolonie Cap d’Agde. Op de kaft stond David Hamiltons foto van haar uit 1987. Na die weinig subtiele hint werd Hamilton in een talkshow met naam en toenaam van verkrachting beticht. Twee weken geleden kwam tijdschrift L’Obs met drie anonieme, indertijd eveneens minderjarige ex-modellen met soortgelijke verhalen, waarna Flament de fotograaf rechtstreeks beschuldigde.

Onverwachts was het allemaal niet: David Hamilton maakte geen geheim van zijn pedofiele inclinaties. Hij brak begin jaren zeventig door, toen porno mainstream werd en pedofilie spoedig leek te volgen. In 1977 gaf Roman Polanski toe schuldig te zijn aan illegale seks met een minderjarige, de 13-jarige Samantha Geimer. De aanklacht was verkrachting. Playboy en Penthouse zetten de elfjarige Eva Ionescu naakt op de voorpagina, Louis Malle vierde triomfen met Pretty Baby, met Brooke Shield als kindprostituee in New Orleans.

Toevluchtsoord Frankrijk

En geen land was zo ruimdenkend als Frankrijk, Polanski’s toevluchtsoord na zijn vlucht uit Hollywood. David Hamilton woonde daar toen al. Hij onderbrak op zijn twintigste zijn studie architectuur in Londen om in Parijs vormgever te worden bij tijdschrift Elle, en daarna art director van warenhuis Printemps. Als fotograaf ontwikkelde hij in de loop van de jaren zestig zijn kenmerkende softfocus-stijl. ‘Flou hamiltonien’, zo heette het.

Twitter avatar bleu63 sylvie Trijasson David Hamilton, Jeunes filles en fleurs, 1968 https://t.co/WoRGOcpg6d

Zijn fetisj waren blonde, blauwogige, bleke en dromerige meisjes van twaalf, dertien jaar. Op zijn fotoboek ‘Dreams of a Young Girl’ in 1970 volgde een serie inwisselbare fotoboeken met miljoenenoplagen, waarin zonlicht diffuus door vitrages viel op hun slaperige lichamen. Bloemen en kreukelige lakens hoorden erbij. En tenenkrullende onderschriften, literair en klef erotisch zinspelend op de spoedige ontmaagding van zijn ‘nimfen’. Na het succes van Bilitis (1977) maakte Hamilton nog vier speelfilms, of bewegende plaatjesboeken, waarin speelse nimfen in een wazige zomer ontmaagd worden door een rijpe minnaar.

In de minder tolerante tijden die volgden trok Hamilton wat meer in zijn schulp. Hij shuttelde tussen Parijs en St Tropez, was getrouwd met twee ex-modellen, en leefde van zijn royalties terwijl zijn stijl uit de mode raakte, en daarna in diskrediet. Vooral in de preutse Angelsaksische wereld. In 1998 werd zijn bestseller Age of Innocence tot kinderpornografie verklaard in de staat Alabama. Liberalen schoten met dichtgeknepen neuzen te hulp; Hamilton zelf noemde zijn oeuvre in een interview erotisch, maar zeker geen porno. Het was allemaal jaloezie van ‘the great unlaid’, spotte hij.

Jacht op pedofielen

Maar de tijden werden er niet milder op. In het Verenigd Koninkrijk kreeg de jacht op pedofielen, in de jaren tachtig ingezet, een nieuwe impuls door het schandaal rond BBC-presentator en serieverkrachter Jimmy Saville, terwijl Graham Ovenden, eens gerespecteerd schilder van naakte meisjes, in 2013 werd veroordeeld voor seksueel misbruik – vorig jaar oordeelde een Britse rechter dat zijn privécollectie foto’s en schilderijen vernietigd moest worden.

Maar in Frankrijk voelde Hamilton zich veilig. „De feministen hebben me hier altijd met rust gelaten”, zei hij in 2015 in Gala. Omdat ze inzagen dat zijn werk kunst was, en ‘ver af stond van de vulgariteit van deze tijd’.

Met de affaire-Flament, breed uitgemeten in de Franse pers, leek ook zijn laatste bastion geslecht. Hamilton ontkende, stelde dat Flavie Flament uit was op „15 minuten roem”, dreigde met een smaadproces. In plaats daarvan benam hij zich vrijdag van het leven, hoewel zijn misdaad onder de Franse wet verjaard was. Een laffe daad, vindt Flament, niet rouwig over de dood van de man die „haar eerste keer stal”. „De horreur van zijn daad zal nooit onze slapeloze nachten uitwissen.”