Belg Pieter Verelst wint Cameretten met ongrijpbaar en surrealistisch optreden

De finale van cabaretfestival Cameretten was spannend; de publieksprijs ging naar Alex Ploeg, cabaretier met hoge grapdichtheid.

FOTO GIEL DOMEN

Schuifelend, scattend en zijn lichaam gebruikend als trommel kwam Pieter Verelst op bij de finale van Cameretten, de cabarettalentenwedstrijd van Rotterdam. Om toen het welkomstapplaus in de volgepakte Nieuwe Luxor niet daverend genoeg was de act nog eens helemaal opnieuw te doen. Met zijn lef en theatrale bravoure won de 26-jarige Belg zaterdagavond het festival.

In het half uur dat Verelst speelde uit zijn programma Mijn broer en ik bleek hij ongrijpbaar, zowel door heel beeldend te spelen als door zijn surrealistisch aandoende verhalen. Het ene moment vertelde hij een verhaal over een autorit waarin de vier inzittenden de auto onderkotsen, het andere moment kikkerde hij rond over het podium.

Fundament van zijn vertelling was het opgroeien in een saai Belgisch dorpje met zijn broer, die het zo moeilijk had met zijn natte acne. Maar het ging net zo goed over de darm van een walvis en over een boer die een mol ving. Uiteindelijk verraste Verelst, die de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht volgde, door zijn relaas een spiegelpaleis te laten zijn en wat hij had verteld weer te ondermijnen.

De jury was onder de indruk van zijn originaliteit: „Pieter zit lekker in zijn energie en maakt goed gebruik van zijn atletische lichaam. Soms blaast hij zichzelf op, soms maakt hij zich juist heel klein. Dat geeft zijn voorstelling een prettige dynamiek, die naadloos aansluit op de grillige inhoud.”

De publieksprijs ging naar Alex Ploeg, die de hoogste grapdichtheid van de avond had. Ploeg is al lid is van de Comedytrain, een gezelschap van comedians onder leiding van Jan-Jaap van der Wal. Hij gebruikt het festival als springplank naar meer bekendheid en meer optredens – precies waar Cameretten voor bedoeld is.

Ploeg is een conventionele comedian, die sterk begon met grappen over zijn uiterlijk en lichaam. Maar hij had ook gedateerd materiaal over vreemde kindernamen en zijn poging om het over terroristische aanslagen te hebben, kwam niet uit de verf. Heel goed waren twee liedjes op elektrische gitaar, vooral hoe hij zijn liefde voor een negentigjarige tot absurdistische hoogte bracht: „Ze noemen me de heartbreaker, ik ga harder dan je pacemaker, ze noemen de oma-taker, ze noemen de stoma-shaker.”

De jury vond veel van zijn verhalen „hilarisch” en oordeelde: „Andere verhalen getuigen juist van een prettig gestoord brein. Naast een goede comedian is Alex ook een uitstekende gitarist. Dat laat hij horen tijdens een hilarisch nummer over de ‘Koning van de aanleunwoning’ en in het slotlied, dat een stuk serieuzer is en waarin hij vraagt om hoop en bijval.”

De derde finalist, die bijdroeg aan een boeiende finale, was Victor Luis van Es, die een ontroerend verhaal vertelde over zijn seksuele verwarring. Hij bleef de enige zonder prijs, want de Persoonlijkheidsprijs kende de jury toe aan Tim Teunissen, die de finale niet haalde. De jury zag in hem „een geschoold acteur”, die goed nadenkt over de opbouw van zijn optreden en die personages speelt die „stuk voor stuk een prettige tragiek” bezitten.

De drie finalisten en de Persoonlijkheidsprijswinnaar gaan vanaf december tot en met mei samen op tournee door Nederland.