Column

Sylvana gelyncht? ‘Maar ze maakte het er wel een beetje naar’

Foto van de Week Arjen van Veelen schrijft wekelijks over een nieuwsfoto. Vandaag: Geert Wilders krijgt in de rechtbank het laatste woord.

Meneer de president, leden van de rechtbank,

Dit is een politiek proces, laten we eerlijk zijn. Toch sta ik hier. Ik kan niet anders. Of tuurlijk kan ik iets anders gaan doen, dat doe ik de hele week al, maar ik ben gekke Henkie niet. Het gaat niet om de waarheid, maar om de show.

Zelfs u, meneer de president, vroeg me of ik bezwaar had tegen nóg een fotoshoot. Wat dacht u zelf? Laat ze maar komen, die poortwachters van de elite. Maar laat me dan intussen zelf ook een foto’tje van jullie maken met m’n iPhone. Lachen. De beste foto van Geert is eentje waar-ie zelf niet op staat, nietwaar. En zo kunt u ook eens zien hoe het is om in mijn schoenen te staan. Om elke dag belaagd te worden door de pers.

Het is een hel. Maar ik ben er ook intens dankbaar voor.

Intens dankbaar dat na tig jaar nog steeds elke scheet die ik laat de voorpagina haalt. En ze blijven maar rechtbankverslaggevers sturen om mijn musical te re recenseren.

Tja. Waarheid is wat clicks krijgt; zo werkt het zelfs bij de elitemedia.

Ik snap dat beter dan u. Wat ik doe is hulptelevisie maken: ik exploiteer de echt bestaande zorgen van mensen naar wie men te laat luisterde. Ik haal hoge kijkcijfers terwijl ik de kwetsbaarste deelnemers naai. Kiezen ze zelf voor!

U, meneer de president, valt trouwens letterlijk buiten beeld op mijn foto, die ik zo ga twitteren aan mijn miljoenen volgers. Ik zie nog net het koppie van rechter Sijbrand. En het halve hoofd van rechter Elianne.

De pers staat het recht in de weg. Symbolischer kan niet.

Maar ter zake. Ik heb een boodschap voor Nederland. Nederland is al eeuwenlang het land waar je mag zeggen wat je denkt. Precies vandaag ‘onthult’ de linkse universiteit van Amsterdam met wat bombarie een pakketje geluidsbanden van een oud interview waaruit blijkt dat de grote volksschrijver Gerard Reve echt racistisch was. Die tijdcapsule is mijn Exhibit A.

Georkestreerd

U weet net zo goed als ik: dat Reve racist was, was allang bekend in de jaren tachtig. Hij las toen een racistisch gedicht voor. Hij belde vooraf alle Nederlandse kranten. Het was goed georkestreerd. En alle kranten hapten braaf.

„Gooi al dat zwarte tuig eruit, ons land voor ons. Op naar de Blanke Macht!”

Een slecht gedicht, maar wel waar. En daarna deed hij er nog een schepje bovenop in dat interview met Boudewijn Büch in Het Parool, de voormalige verzetskrant. „Niemand hoeft zich nog illusies te maken: Reve is een fascist”, schreef de hoofdredacteur toen al.

Toch zou de linkse elite tot op de huidige dag muggenziften of de schrijver het nu wel letterlijk bedoeld had. Was het geen propagandastunt? U weet hoe het ging. Reve werd verplichte kost op school. Zijn debuut werd laatst zelfs vertaald naar het Engels. Een Britse krant noemde het een „verborgen hoeksteen van de moderne Europese literatuur”.

Nu wachten tot ze ook zijn poëzie vertalen: de tijd is er rijp voor.

Een swastika in de kont

Begrijp me goed, schrijvers mag je nooit monddood maken. Natuurlijk niet. Zeker geen schrijvers die precies zeggen wat ik denk. Maar zelfs als je Nederlanders een swastika in de kont duwt, piepen ze dat het ironisch is bedoeld. Dat is met geen pen te beschrijven.

Nederland staat wereldwijd bekend om zijn traditie van tolerantie. Tolerantie voor Reve. Tolerantie voor Johan Derksen. Zelfs als je Sylvana zou lynchen, zeggen mensen nog: „Maar ze maakte het er wel een beetje naar”.

In die traditie sta ik. En ik zeg u: het woord ‘racisme’ is door die traditie allang een kapotte remkabel. Wij Nederlanders houden ons kruit droog tot het is uitgewerkt.

Toen ik „minder” zei, was de elite in shock, maar inmiddels went men er aan dat dit is wat miljoenen gewone mensen wensen.

Om Reve te citeren: „Ik bedoel niet letterlijk wat in het gedicht staat, want ik ben geen racist […]. Ik heb echter door dit brute middel bij miljoenen gehoor gevonden voor mijn betoog [...].”

‘Niet letterlijk’ – gold dat maar voor, zeg, die neonazi die dit voorjaar tijdens de Brexit-campagne Jo Cox vermoordde.

Maar getsie, nu klink ik als een elitecolumnist. Die verdraaien je woorden ook waar je bij staat! Daarom maakte ik zelf een fotootje. Om u de ongefilterde waarheid te kunnen twitteren.