Column

IJkpunt

hugocamps0

Aan het eind van zijn tweede jaar in de Formule 1 is Max Verstappen niet alleen nationale held en wereldster geworden, hij is ook uitgegroeid tot internationaal ijkpunt van eigenzinnigheid en rebellie. Niet vanzelfsprekend voor een Limburgse teenager, toch niet in het geregisseerde F1-circuit. Dan is Sportman van het jaar de minste bekroning.

Wat een seizoen! Een overwinning in Barcelona, zeven podiumplaatsen, vierde in de wereldstand, ultieme spektakelman op de baan, met zijn inhaalrace op Interlagos in het kletsnatte Brazilië als onvergetelijke thriller. Racen aan de rand van doodsgevaar, en dan uit de bolide stappen met een bokkig gezicht omdat hij geen tweede is geworden achter Lewis Hamilton. De eergierigheid van deze coureur kom je in Nederland in geen enkele andere discipline tegen. Zelfs Sven Kramer heeft nog een leven naast de schaats. Verstappen zelf is cilinder geworden.

De jonge coureur overstijgt sportrubrieken in kranten. Hij heeft zijn eigen chroniqueurs die quasi fulltime in zijn spoor bivakkeren. Iedere zucht van de rookie wordt geregistreerd. In journalistieke belangstelling bereikt hij de hoogte van Cruijff en Maradona. Het lijkt hem onverschillig te laten – voorlopig coiffeert hij zijn taal en omgangsvormen niet naar het zonlicht. Nog steeds die stugge grensbewoner die zijn gangetje gaat met hoogopgetrokken schouders.

Vanuit Abu Dhabi liet hij weten dat hij niet zit te wachten op de Jaap Edentrofee. Hij wil liever niet Sportman van het jaar worden, want dan moet hij een dagje vrijmaken en hij is met vakantie. „Geef die eretitel maar aan iemand anders.” Het is bijna een provocatie. Merkwaardig voor een jonkie die nog moet grossieren in sportprijzen. Verstappen doet geen enkele moeite om zich in de gunst van pers en publiek te likken. Hij leeft als satelliet van de samenleving. Het is niet eens pedanterie van een verlate puber, het is karakterieel.

Zijn laatste uitspraak over Michael Schumacher was ook niet bijster elegant ,,Ik kan niet zeggen dat hij een held van me was, hij is een voorbeeld van hoe je met sport om kunt gaan.” Max Verstappen kijkt naar niemand op en zo racet hij ook. Het gaat altijd tussen hem en de wereld. Aan figuranten langs de weg besteedt hij geen aandacht.

Complexloos is hij ingebroken in de gevestigde orde. Meteen de F1 Persoonlijkheid van het jaar. Normaal gesproken gaat het zondag in de laatste grand prix van het seizoen om de wereldtitel tussen Hamilton en Rosberg. Maar aan de vooravond van de ontknoping valt toch weer vooral de naam Verstappen. Zal hij bepalen wie wereldkampioen wordt? Nico Rosberg had het in de laatste races behoorlijk moeilijk om de rijder van Red Bull van zich af te houden. Rosberg heeft minstens een derde plaats nodig om zondag wereldkampioen te worden. Die krijgt hij van Max Verstappen niet cadeau. De Nederlander doet niet aan geschenken. Ook als hij zelf niets meer te winnen heeft, gaat hij nog tot het gaatje. Gebalde vuisten van de concurrentie maken geen indruk op hem. Er is altijd wel iemand die klaagt over roekeloos rijgedrag van Verstappen. Als water van een eend glijden de insinuaties van hem af. Incidenten horen bij de F1, is zijn adagium.

Zoals een Hollands trofeetje hem niet kan schelen, zo achteloos gaat hij voorbij aan de kritiek op zijn rijstijl. Het maakt hem niet erg geliefd bij de renstallen, maar respect en bewondering worden hem niet ontzegd. Twee weken na dato vallen de monden nog steeds wijd open voor zijn miraculeuze spin op het natte asfalt van Interlagos.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.