Column

We nemen er nog een

auke

Op de vulkaan is het fijn dansen. Zwierend en draaiend van blijdschap bezingen we Amsterdam, stad zonder boosheid, stad van Spinoza. Wat haast overal gebeurt, gebeurt hier niet, kan niet, onmogelijk, want wij zijn links en verlicht, geen PVV’ers. Bezoek de gemeenteraadsvergaderingen en onderga de saaiheid, de heerlijk pruttelende eensgezindheid van gematigde vrijdenkers die elkaar vasthouden zo lang het goed gaat. In de Stopera babbelen wij de tijd vol met ditjes en datjes — onze politiek is een slaapverwekkend en dus formidabel contrapunt in een gepolariseerd land.

Ons baken van vooruitstrevendheid staat mijlenver af van het gal in Rotterdam, van de afgelegen miskendheid in Limburg, van de sullige vrees voor morgen in West-Brabant. In zulke oorden zien ze Wilders als een zweep om De Politiek mee te geselen, ze haten ons daar als de bevoorrechten die wij zijn. Wij zijn slim, het geld is niet aan te slepen en alles wat jong is en ambitieus komt hier naartoe.

Populisten maken hier geen kans. Kom, we nemen er nog een.

Het lava onder onze voeten is onzichtbaar, onvoelbaar, we dansen op harde grond die almaar duurder wordt door de markt van het geluk. Woede kennen we niet, hooguit irritaties over Nutella-winkels en rolkoffertjes, over de zondagse drukte. Allemaal luxeproblemen. De meeste boze Amsterdammers zijn al lang verhuisd naar Almere en laat ze daar, in de diaspora voor gefrustreerden, maar op de PVV stemmen. Wij weten beter.

Hoe gelukzalig het idee dat het béétje boosheid dat we hier nog hebben ongevaarlijk verstopt zit in Noord en diep in Nieuw-West: over het IJ en buiten de ring, onhoorbaar voor ons-kent-ons in de Stopera. Wij hebben nergens last van. Wij doen de foxtrot en brengen een proost uit op de laatste opiniepeilingen. Als er nu verkiezingen zouden worden gehouden, zou, en dit verzinnen we niet, GroenLinks de grote winnaar zijn. GroenLinks!

Ziehier onze oplossing voor de eroderende PvdA: eerst D66 op het schild hijsen en vervolgens een ander links partijtje — zolang het maar een tikkeltje liberaal is en alles bij het oude blijft want het oude smaakt zo zoet.

Een Amsterdammer die niet klaagt die leeft niet, zeggen wij altijd maar

Laat de mensen maar zeuren over de wegkwijnende sociale cohesie. Over de airbnb die voortwoekert, de toeristen die in- en uitlopen en niemand zijn buren nog kent. Laat ze brieven sturen naar B&W. We verzinnen er wel wat op. En bovendien, een Amsterdammer die niet klaagt die leeft niet, zeggen wij altijd maar.

In ons kosmopolitische dorp staan de gevels zo volmaakt strak, zijn de parken zo groen, is de bevolking zo divers dat rancune en vreemdelingenhaat geen wortel schieten. Denken we. Hopen we. Nu nog.

Gewoon de mogelijkheid wegduwen dat de PVV hier ooit campagne zal voeren om mee te doen aan de gemeenteraadsverkiezingen, waardoor duizenden niet-stemmers mogelijk wel opeens gaan stemmen. Lekker blijven dansen is het motto; zingen dat iedereen vulgair is geworden, maar wij niet. Ons delirium heet Amsterdam, de beste plek op aarde.

Auke Kok is schrijver en journalist.