Verloren in het land van niemand

Zojuist ben ik bij een ouder echtpaar geweest. Hij is dement en zij is dat niet. De brandweer, de buren en de familie hebben allen aan de bel getrokken omdat de situatie niet houdbaar is. De brandweer klaagde omdat de man des huizes het eten op het vuur heeft laten staan en een ommetje is gaan maken. De buren klaagden omdat hij de afgelopen weken regelmatig aan de verkeerde deur stond te friemelen met zijn sleutels.

De laatste tijd gaat de man hard achteruit. Een jaar geleden was hij de steun en toeverlaat van zijn vrouw. Hij zorgde voor haar, bracht haar medicijnen op tijd en was geregeld in de tuin te vinden.

Tussen de middag heb ik de man en zijn zoon gesproken. De zoon maakt zich zorgen om de veiligheid van zijn ouders. Die zijn op hun beurt bang om elkaar kwijt te raken. Zijn echtgenote riep meerdere keren dat er niets aan de hand was. In het gesprek dat ik met hem had werd snel duidelijk dat hij de tijd niet meer onder de knie heeft. Zijn gedachten vervagen.

Inmiddels hang ik aan de lijn met de verpleeghuisarts. Ik leg hem de situatie uit en zeg dat de man nooit in beeld is geweest bij een casemanager dementie omdat hij snel achteruit is gegaan en ik het niet verantwoord vind om hem thuis te houden. Ik krijg nul op het rekest. De man moet eerst door de neuroloog worden beoordeeld.

Als ik de neuroloog aan de lijn heb, is ze enigszins verbaasd. In een betoog krijg ik uiteengezet hoe patiëntonvriendelijk dit is en hoe de man beter geholpen is in het verpleeghuis omdat de diagnose dementie al duidelijk is en hij waarschijnlijk de volgende dag weer naar huis zal gaan.

Het niemandsland is geboren. Ik probeer nog een keer de verpleeghuisarts en vraag of hij niet zelf zou willen overleggen met de neuroloog. Opnieuw krijg ik een antwoord waar ik niet op zit te wachten.

Iets voor vijf uur word ik gebeld door de zoon. Zijn vader heeft hem zojuist in zijn hand gebeten omdat hij niet mee wil naar het ziekenhuis of het verpleeghuis. Mijn laatste hoop is nu gevestigd op de acute psychiatrische dienst. Na een kwartier te hebben gewacht krijg ik te horen dat ze helaas niets voor me kunnen betekenen.

Huisarts Nabil Bantal schrijft over de patiënten in zijn praktijk.