Stars Hollow na de Obama-jaren

Gilmore Girls

Ruim negen jaar na het teleurstellende slot zijn de Gilmore Girls terug, in een vierdelige special. Een nieuwe kans op het einde dat fans eerder ontzegd werd.

Gilmore Girls

Het is 2016, dus de klanten van Luke’s Diner willen wifi op hun vederlichte laptopjes. Daar heeft de norse café-eigenaar uiteraard weinig boodschap aan, dus geeft hij degenen die erom vragen een ter plekke verzonnen, niet werkend wachtwoord. Met technologie heeft hij niets – achter de bar hangt nog steeds dat ‘no cell phones’-bord – dus die vervelende millennials hebben geluk dat ze überhaupt mogen blijven zitten.

Afgezien van de gadgets die klanten mee naar binnen nemen, lijkt er weinig veranderd aan het eetcafé van Luke (Scott Patterson). Alsof de tijd er gestold is sinds drama/comedyserie Gilmore Girls negen jaar geleden ten einde kwam en we Lorelai en Rory Gilmore, moeder en dochter maar vooral beste vriendinnen, achterlieten in dat café.

Natuurlijk: de personages zijn ouder geworden. De wereld is veranderd. Ze gebruiken nu Twitter en Yelp. Ze hebben het over Skrillex en de Kardashians, in plaats van Britney Spears en The Breakfast Club. En Kirk, de goedhartige dorpsidioot, heeft een haal- en brengservice genaamd ‘Ooober’. (Zonder app; je moet z’n moeder bellen als je een ritje wil.)

Gilmore Girls liep zeven seizoenen, tussen 2000 en 2007. Tijdens de Bush jr.-jaren van Amerika, na 11 september en de daaruit voortkomende war on terror en oorlogen in Irak en Afghanistan, kuierden Lorelai (Lauren Graham) en Rory (Alexis Bledel) gezellig door Stars Hollow. Fans en critici warmden zich graag aan het fictieve stadje, permanent knus als een kerststal. Tienermeisjes groeiden op met de Gilmores als tv-vriendinnen. Lorelai, de energieke en eigenzinnige horeca-onderneemster. Rory, de ijverige Yale-student. Haar streberige studiegenoot Paris en haar muzikale ‘BFF’ Lane.

De serie stond bekend om zijn vele kleurrijke karakters, de onophoudelijke stroom popcultuurreferenties en bovenal het snelle praten. Scripts waren al snel bijna twee keer zo lang als bij andere shows, zoveel dialoog werd erin samengeknepen. Bedenker en schrijver Amy Sherman-Palladino liet, geïnspireerd door filmscènes tussen Katharine Hepburn en Spencer Tracy, haar personages rap en gevat met woorden pingpongen.


Zij en haar man Daniel Palladino schreven zes seizoenen. Elk trok weer meer kijkers dan het vorige. Een gierend succes werd het nooit – op het hoogtepunt trok een aflevering ruim zes miljoen Amerikaanse kijkers – maar er was gestaag een trouwe, fanatieke fanbase aangeboord.

Tot de breuk. De contractonderhandelingen tussen het schrijversduo en het netwerk, The CW, liepen in de aanloop naar seizoen 7 stuk. Schrijver/producer David Rosenthal werd aangesteld voor het slotseizoen. Dat viel flink tegen: personages raakten hun kleur kwijt en verhaallijnen gingen de verkeerde richting uit. De eeuwige wel-niet-wel-romance tussen Lorelai en Luke werd verwaarloosd. Kortom: de Palladino-sjeu was eruit. Alsof na ruzie met J.K. Rowling iemand anders was ingehuurd om het laatste Harry Potter-boek te schrijven.

Sindsdien hield Sherman-Palladino fans aan het lijntje door in interviews te zeggen dat de ‘laatste vier woorden’ van de serie, die ze al jaren in haar hoofd had, nu niet uitgesproken waren. En die ging ze ook niet verklappen, omdat het wellicht ooit nog eens tot een terugkeer zou komen. En jawel. Vorig jaar kocht Netflix de streamingrechten voor alle seizoenen aan, en niet veel later werd de reünie aangekondigd. Sherman-Palladino en haar man schreven en regisseerden. Gilmore Girls: A Year in the Life, vanaf vrijdag te zien, bestaat uit vier speciale afleveringen van anderhalf uur per stuk, die elk een jaargetijde bestrijken. Met aan het einde die vier woorden.

Het begint in de winter. Stars Hollow ligt onder een pak sneeuw. Rory, die aan het eind van de reguliere serie als beginnend journalist de presidentscampagne van ‘senator Obama’ zou gaan volgen, is bijna een decennium later een freelancer die hoge ogen heeft gegooid met een stuk in The New Yorker. Lorelai kampt met slaapproblemen en Luke draagt zijn petje nog altijd achterstevoren.

Vrijwel de gehele cast keert terug, met uitzondering van Edward Hermann. De acteur die zeven seizoenen Lorelai’s vader speelde, overleed in 2014, op 71-jarige leeftijd. Zijn dood betekende ook de dood van zijn personage: de eerste aflevering draait grotendeels om het verlies van Richard Gilmore en hoe Emily (Kelly Bishop) omgaat met haar leven als weduwe.

Het drama, het snelle praten, de lichtvoetige humor: alle vertrouwde elementen zijn terug. Stars Hollow ziet er nog precies zo uit als toen. Het grootste verschil is simpelweg dat het nu 2016 is. Daarom voelt Gilmore Girls: A Year In The Life voor fans als thuiskomen, maar laat het tegelijkertijd zien wat er in de tussentijd niet alleen op technologisch, maar ook maatschappelijk gebied is veranderd. Rory heeft drie smartphones en schrijft veel voor online titels. Als ze een afspraak heeft met een omhooggevallen Britse dame, laat die vallen pro-Brexit te zijn. („It’s just a protest vote. It will never win.”)

Nog veelzeggender is dat Lorelai’s hotelbediende Michel, wiens seksuele geaardheid zeven seizoenen lang voor de hand lag maar onbenoemd bleef, nu wél openlijk homo kan zijn.

Zo is Gilmore Girls: A Year in the Life zowel een terugkeer naar een geliefd stadje als een uitstalling van wat er allemaal veranderd is sinds de tijd dat Obama nog campagnevoerde als senator, met de ambitieuze en jeugdige Rory in zijn kielzog.