Helaas. Nóg een eetdisco in de stad erbij

Foto Jordy Rietbroek

Het is niet per se de beste gelegenheid: herinneringen ophalen aan de tapasbars van Madrid, Barcelona en San Sebastian in het sinds een halfjaar geopende restaurant ‘Lola’ op de Schiedamse Vest. Het verband tussen de royaal gevulde vitrines met origineel en met veel liefde bereid bar food in genoemde Spaanse steden en de belegde stukjes stokbrood die je op tafel in deze Nederlandse tegenhanger krijgt, valt maar moeilijk te leggen.

Hoe kan dat nou? vragen mijn aardig in de Iberische keuken ingevoerde tafelgenote en ik ons boven het eerst uitgeserveerde plankje met hapjes (pintxos met chorizo, ansjovis, ibéricoham en zalm met tortilla op brood, 8,50 euro) meteen al af. Heb je als uitbater van Lola met de Dudok-horecagroep zo’n ervaren en kapitaalkrachtige investeerder aan je zijde, en dan wil of kun je nóg niet verder in je ambities om iets authentieks aan het plaatselijke restaurantaanbod toe te voegen. Maar de vraag stellen is hem beantwoorden: het zal ook in dit geval om niets anders gaan dan een succesvol gebleken verdienmodel. Formuletje erbij.

Piepjong publiek

Want ook Lola blijkt dus weer zo’n massa-is-kassa-zaak die dat lokale aanbod eerder verschraalt dan dat ze foodstad Rotterdam er weer wat nadrukkelijker mee op de kaart zet. Hooguit is het restaurant een aanwinst voor het meestal piepjonge publiek dat het geld van het bijbaantje standaard verdeelt over hamburgertenten, sushiketens, pizzahutten, het mediterraanse Bazar en soortgelijke eetdisco’s.

Het is zulke weinig eisende klandizie gegund hoor, maar het fenomeen zegt veel over de gemakzuchtige eenvormigheid die zich inmiddels aftekent in de Rotterdamse horeca, waar diezelfde branche zich in Amsterdam juist veel meer op diversiteit, stijl en kwaliteit richt. Het is in de hoofdstad waar het in culinair opzicht nu gebeurt, niet in Rotterdam.

Jongeren zijn op een doordeweekse avond in het Witte de Withkwartier ook weer in groten getale aanwezig in Lola. We worden als relatieve oudjes dan ook met een enigszins bangelijk ‘Alles oké met jullie?’ door de dienstdoende post-puber begroet. De aanwezigheid van heel veel ouderwetse kamerplanten in het restaurant zal ons middelbaren allicht wat gerust moeten stellen. Lola is een grill- en ovengestookte deeltjesversneller van twee verdiepingen hoog, waar de patatas bravas, de gegrilde gamba’s, de kipspiesjes en de merquezworstjes met tien, twintig bordjes tegelijk onder de handen van de koks vandaan komen. We menen in elk gerechtje wel iets van dat húp-kwak-koken terug te proeven.

Chorizokroketjes

De patatas bravas zijn zo droog en melig dat je vermoedt dat ze zijn opgewarmd met een haardroger. De schijfjes chorizo op hun beurt weer zo taai doorbakken dat de smaak eveneens helemaal verloren is gegaan. Aan de merquezworstjes met BBQ-saus (6,25 euro) kon de Lola-kok zich geen buil vallen, maar ook die brengen de rijkdom van de ware tapaskeuken niet dichterbij. En het schoteltje groenten van grofgesneden courgette, geroosterde aubergine en stukjes groene asperge voldoet hooguit ter bestrijding van die dikke filmlaag bak- en frituurolie en aïoli die zich aan je verhemelte heeft vastgehecht. De kroketjes van chorizo (6,75 euro) vinden we daarentegen wél heel lekker.

Het tempo waarmee in Lola wordt gewerkt, voegt aan de statuur van de Hollandse tapa wel íets toe: je staat na een kwartiertje of drie, afgetankt en wel, ook weer gewoon buiten. Met dus nog genoeg euro’s in de portemonnee over om het in een en dezelfde week elders in het Rotterdamse restaurantleven nog eens te proberen.

is culinair recensent en medewerker van NRC.