Dertien jaar later wordt Martin Verkerk niet weggevaagd

Tennis

Dertien jaar na hun finale op Roland Garros stonden Juan Carlos Ferrero en Martin Verkerk opnieuw tegenover elkaar. In Apeldoorn.

foto Robin Utrecht

Wil hij misschien een zachtere opslag? Juan Carlos Ferrero slaat een bal rustig over het net. Martin Verkerk had inderdaad nog geen bal van de Spanjaard teruggekregen, maar dit soort grapjes wil hij meteen afstraffen. Hij haalt uit met zijn forehand, maar uit gretigheid zeilt de bal uit. Toch doet Ferrero het niet nog een keer. Terecht.

Vier uur eerder. Verkerk stapt de kleine persruimte in het Omnisport in Apeldoorn binnen. Acht kilo is hij kwijt, of het te zien is. „Strak toch? Van 106 naar 98.” Verkerk wijst lachend op zijn buik, verstopt onder een blauw vest. Het zelfvertrouwen had de avond ervoor een deukje gekregen toen hij aan tafel schoof met Spanjaard Ferrero. „Ik dacht, ik neem nog maar een biefstukje.”

Verkerk heeft zich wel echt voorbereid, dat wil hij in elk geval duidelijk maken. Sinds hij een half jaar geleden van organisator Jacco Eltingh het telefoontje kreeg met de vraag om mee te doen aan de Tennis Classics in Apeldoorn. Hij was er nu klaar voor, zo zei Eltingh. Mentaal zat het goed, hij was goed bezig met zijn tennisschool en de discipline waaraan het in het verleden nog weleens ontbrak, was er ook. O, en Ferrero zou komen. De finale van Roland Garros in 2003, het toernooi dat van de toen 24-jarige Verkerk een bekende tennisser maakte en hem tegelijk ook jarenlang achtervolgde, moest eindelijk eens gevierd worden. „Hoe je het wendt of keert, ik ben wel de laatste die zoiets heeft bereikt.”

Beelden uit de finale van Roland Garros 2003:

Een stommefilmacteur

Verkerk was destijds een bijzondere verschijning. Voor het publiek, en nog meer voor de tegenstanders die hij één voor één versloeg. Een wonder dat hij het nog zo ver schopte, dacht je als je hem zag. Een reusachtige vent met de mimiek van een stommefilmacteur, die uit dat lange lijf opslagen van tegen de 240 kilometer per uur perste. Een prachtige, genadeloze enkelhandige backhand. Korte rally’s. Pats-boem-tennis, zoals je dat niet vaak ziet op dat trage gravel. Luis Horna naar huis, daarna Carlos Moya en Guillermo Coria. De enige specialist die nog over was, was Ferrero. „De beste gravelspeler van dat moment”, zegt Verkerk. Al hard onderweg nummer een van de wereld te worden. ‘El mosquito’, razendsnel op de baseline. Verkerk werd weggevaagd. „Al na twee sets besloot ik dan maar te gaan genieten.”

Het zat Ferrero naar eigen zeggen ook best mee. „Het was winderig, vochtig. De baan werd trager, ik wist dat dat in mijn voordeel was.” Hij wist ook dat hij moest winnen, maar hij was bang geworden door de overwinningen van Verkerk op Moya en Coria. „Wat ook echt meetelde, was dat ik het jaar ervoor al in de finale had gestaan. Ik had die ervaring. En ik was in heel goede vorm naar Parijs gekomen, ik kwam ook echt om te winnen. Hij had dat natuurlijk niet.”

Waar voor Verkerk Roland Garros het hoogtepunt in zijn carrière was, noemt Ferrero liever heel 2003 als zijn hoogtepunt, ook al was de titel in Parijs zijn enige op een grand slam. „Roland Garros was bijzonder voor me, voor alle Spanjaarden trouwens. Misschien omdat het zo dichtbij is. Ik keek er op tv naar, wilde er op mijn twaalfde al heen. Maar ik won dat jaar vijf toernooien, haalde de finale op de US Open en werd nummer één van de wereld.”

Samenvatting van de wedstrijd in Apeldoorn:

Nu praten ze over ouder worden

Toen de twee elkaar twee jaar geleden weer tegenkwamen, ook op Roland Garros, ging het niet over de finale maar over ouder worden. Ferrero is nu 36, Verkerk 38. Ze zijn getrouwd, hebben allebei een kind en ze runnen een tennisschool.
Verkerk kan pas een paar jaar echt genieten van wat er in 2003 gebeurde. Hij had jaren in de top-20, zeker top-30 kunnen meedraaien. Maar toen kwam een slepende schouderblessure, kon hij zich niet meer motiveren en raakte hij in een depressie. Hij stopte officieel in 2008, maar eigenlijk was het na 2004 al klaar.

Ferrero hield er pas in 2012 mee op. Niet eens omdat hij niet meer fit was; hij was er mentaal klaar mee om altijd maar te moeten tennissen.
In tegenstelling tot Verkerk heeft hij het ritme nog. Ferrero speelde vorige maand in Mexico nog een veteranentoernooi, met onder meer Carlos Moya en Andy Roddick. Er staan er dit jaar en volgend jaar nog meer op de agenda.

Pats-boem. Ace nummer zoveel op de paarse baan in de wielerhal. Verkerk verliest deze donderdagavond in Apeldoorn geen servicegame. De partij verliest hij wel, na twee tie-breaks. Maar ach, het is beter dan die dag in 2003 in Parijs.