Recensie

Vlijmscherpe headbangsongs

elfde album

Het nieuwe album van Foto Herring & Herring

Net nu Metallica definitief leek te zijn verworden tot een goedkoop mode-accessoire, ligt de focus weer op de muziek. Het vroege werk van de band is onmisbaar in de heavy-metal geschiedenisboeken, maar alles wat na hun vijfde, titelloze album kwam is omstreden. Ze verloren letterlijk hun wilde haren en vergrepen zich aan soms matige hardrock (Load, Reload) en mislukte pogingen tot vernieuwing (St. Anger).

Is de titel van elfde album Hardwired... to Self-Destruct een grap? Misschien, maar wel eentje waar ze mee wegkomen. Van de eerder vooruitgeschoven singles ‘Atlas, Rise!’ en ‘Moth Into Flame’ wisten we namelijk al dat er weer aantrekkelijke, bevlogen en snoeiharde thrashmetal uit de handen van de band uit San Francisco kon komen.

Metallica heeft Hardwired... opgebouwd als een goed concert: het begint explosief, dan volgt een uitgesponnen, afwisselend middendeel met iets minder gas op de plank, en ze eindigen weer knalhard. De toegift, ‘Spit Out the Bone’, is het beste nummer dat ze in decennia hebben uitgebracht. Een vlijmscherpe headbanger waarbij James Hetfield het refrein zo hard uitspuugt dat je de spetters op je gezicht voelt. Wie had gedacht dat ze nog zo’n onweerstaanbaar nummer in zich hadden?

Onderweg naar die toegift draaien in ‘Atlas, Rise!’ de gitaren prachtig harmonieus om elkaar heen, Iron Maiden-esque bijna. Dat hoor je ook halverwege het wat langzaam startende, maar veelzijdige ‘Halo On Fire’. Rauwe energie zit in ‘Confusion’, met ouderwets metallicaanse teksten over oorlog en shellshock, ‘ManUNkind’ heeft een suffe titel maar rockt lekker bluesy, en ‘Dream No More’ is een stamper waarin Hetfield schmierend vanuit z’n tenen het monster van Lovecraft oproept: ‘Cthulhu awaken!’.

Tegen het eind zakt het iets in. ‘Here comes Revenge’ en ‘Am I Savage?’ bieden weinig aanvullende ideeën. Ook ‘Murder One’, de goedbedoelde, maar vrij statische ode aan de eind vorig jaar overleden Motörhead-frontman Lemmy Kilmister is weinig spannend – daar kan de prachtige video van Robert Valley (Gorillaz) niets aan helpen.

Wat overblijft is niet alleen ‘goed vergeleken met hun vorige werk’, maar sterk op z’n eigen merites. De band klinkt voor het overgrote deel van Hardwired... fris en hongerig. De solo’s van Kirk Hammett zijn geïnspireerd, James Hetfield is geweldig bij stem, je hoort het onverslaanbare enthousiasme in de bas van Robert Trujillo, en de drums van Lars Ulrich zijn lekker strak, zonder al te overgeproduceerd te klinken. Bovendien zijn ze nu een beetje af van hun anti-internetimago, nadat ze de dag voor de release alle nummers met mooi geregisseerde video’s op YouTube hebben gezet.

De band laat op Hardwired… to Self-Destruct meer bezieling horen dan we de afgelopen 25 jaar hebben gehoord.