Recensie

Canshaker Pi laat muziek ontsporen

Alles gaat snel bij Canshaker Pi. Zo zorgt de Amsterdamse band voor een flink staaltje publieksontregeling.

Foto Canshaker Pi

De nieuwe Amsterdamse band Canshaker Pi heeft het in gelijke delen: een grote mond en muzikaal vernuft. De vier leden, waarvan een aantal ooit speelde in Paleo SuperSpeed Donkey, razen op dit moment als een bosje knalvuurwerk langs de Nederlandse zalen, ter ondersteuning van hun recent verschenen, titelloze debuutalbum. Vrijdag opende de tournee in Oedipus, Amsterdam, met een concert waar de kloof tussen chaos en orde glorieus werd overbrugd.

Bij Canshaker Pi mogen nummers ontsporen en de zangpartijen heen en weer kaatsten tussen gitarist Willem Smit en bassist Ruben van Weegberg - maar het schelle, knarsende en piepende gitaarspel van de twee gitaristen leidt uiteindelijk de weg richting een bevredigende ontknoping. Alsof ze verbaasd zijn dat ze toch weer op hetzelfde punt zijn aangekomen, zo keken de muzikanten na kakofonische nummers als ‘The U In My Dog’ en ‘What You’re Trying To Say’.

Alles gaat snel bij Canshaker Pi: de drums roffelen, de gitaristen ranselen hun instrument - diep voorover gebogen als fietsers over hun stuur. Voorman Willem Smit houdt waar nodig het tempo onderkoeld, in zijn snedige vocalen. Schaamteloos prijzen de muzikanten de eigen liedjes aan (‘Weer een vet nummer’), voordat weer een nieuw staaltje publieksontregeling wordt ingezet. Met resultaat. Wat er vrijdagavond voor het podium ontstond, was geen ‘mosh pit’ (springende dansers) meer, maar een snelweg van heen en weer flitsende lichamen.