Column

Waarom angst voor Trump niet irrationeel is

Opinie Moeten we hopen dat Trump zijn beloftes niet nakomt? Dat is weinig geruststellend, schrijft

aharouaylamyae0

In een zaaltje in Washington DC, niet ver van het Witte Huis, zitten tweehonderd voornamelijk jonge mannen. Ze worden toegesproken door Richard Spencer. Hij citeert nazipropaganda in het Duits. Hij werpt de vraag op of joden überhaupt mensen zijn of zielloze golems. Hij zegt dat de Verenigde Staten toebehoren aan witte mensen, een ras van uitvinders en veroveraars dat gemarginaliseerd is, maar in het tijdperk-Trump weer ontwaakt. Hij eindigt met: „Hail Trump, hail our people, hail victory!” Een aantal mensen uit het publiek gaat staan. De armen worden gestrekt. De Hitlergroet wordt gebracht.

Richard Spencer bedacht alt-right, een beweging die vindt dat witte mensen superieur zijn aan de rest van de wereld. De groep wordt over het algemeen omschreven als anti-multiculturalisme, -immigratie, -feminisme en -politieke correctheid. Spencer heeft eerder opgeroepen tot ‘vreedzame’ etnische zuivering.

De man die door Trump is benoemd tot zijn belangrijkste strategisch adviseur, Steve Bannon, noemde zijn site Breitbart.com „the platform for the alt-right”. Trump heeft inmiddels aangegeven de groep af te wijzen.

Een ander filmpje, van voordat Trump verkozen werd. Een journalist vraagt Trump naar zijn plan om moslims te registreren en hoe dat verschilt van wat nazi-Duitsland deed met Joden. „You tell me”, antwoordt hij.

Ik kan nog heel wat voorbeelden geven van uitspraken die Trump deed, of die mensen deden die hij nu om zich heen verzamelt om straks te regeren, maar ik heb maar 580 woorden om mijn punt te maken.

Een dag na de verkiezingen zat ik in de VS in het publiek van The Daily Show. De politiek analist van dat satirisch programma, Hasan Minhaj, zei toen iets wat me niet loslaat. Zijn moeder – moslima en Amerikaans burger – die al dertig jaar in de VS woont belde hem op verkiezingsnacht vanuit het buitenland. Ze zou pas in februari terugvliegen en vroeg hem of ze dan nog het land in zou kunnen. Trump had immers niet onder stoelen of banken gestoken dat hij een complete ban wilde van moslims.

Deze angst is voor u misschien irrationeel. Maar het is belangrijk om te weten dat die angst leeft, ook in onze samenleving. Het anti-sentiment lijkt salonfähig te worden. In verschillende gesprekken die ik daarover heb gevoerd hoor ik een eenduidig antwoord: dat het nooit zover zal komen dat moslims straks geregistreerd worden. Trump zal toch wel inbinden. Er zijn mensen die vinden dat hij een verzoenende toon aansloeg in zijn overwinningsspeech en die daar hoop uit putten. Er zijn mensen die betogen dat de verkiezing van Trump goed is voor de democratie, om de politiek op te schudden. Er zijn mensen die vinden dat we geen aandacht moeten schenken aan mensen zoals Spencer, omdat het zijn beweging alleen maar groter maakt.

Dat zijn over het algemeen geen zwarte mensen, geen gehandicapten, geen homo’s en lesbiennes en geen moslims. Want wat de een ziet als lakmoesproef voor de democratie is voor de ander een proeftuin waarin wordt geëxperimenteerd met zijn of haar bestaansrecht in het vrije Westen.

Ineens wordt een politicus niet bekritiseerd om niet-uitgevoerd beleid, maar wordt gehoopt dat hij zijn beloftes niet nakomt. Dat moet dan geruststellen. Hoop is een nogal fragiele basis om te concluderen dat alles wel goed komt. Angst is een slechte raadgever hoor ik mezelf zeggen als antwoord op het onbehagen van geloofsgenoten. Maar wat zijn die woorden waard als de angst uiteindelijk wordt gekozen om te regeren?

Lamyae Aharouhay werkt als redacteur bij BNR. @LamyaeA