‘Kinderen, besef dat ik een vuile schurk speel. Níét de Kerstman’

Inside Hollywood

Billy Bob Thornton, de getalenteerde acteur, blueszanger en maker van Oscar-winnaar Sling Blade, kiest voor studentikoze slapstick.

Foto Noam Galai/WireImage

Wat doet de gewaardeerde acteur en indie-filmmaker Billy Bob Thornton in Bad Santa 2? De film staat bol van de kots, ruige seks en dronken kerstmannen die non-stop ‘fuck’ roepen. Een moeder incasseert een klap van haar zoon met de woorden: „Je slaat nog steeds niet beter dan je fucking vader.”

Wanneer we hem treffen tijdens een persontmoeting in Los Angeles spreekt de zachtaardige Thornton van „een wat meer gestructureerde verhaallijn” en „iets meer emotionaliteit” in de nieuwe komedie. Maar in wezen wordt het kunstje uit het geliefde deel 1 (2003) herhaald, geeft hij toe. „Je moet de oorspronkelijke fans niet van je vervreemden.”

Bad Santa 2 lijkt gemaakt voor stonede studenten, dat beseft Thornton. Hij heeft niet veel te zeggen over de rol. Behalve dit: „Kinderen, besef dat ik een vuile schurk speel. Níét de Kerstman.”

Is de timing van de film slecht of goed, nu discriminatie en grofheid ongefilterd boven zijn komen drijven tijdens dit politieke seizoen? Thornton schudt zijn hoofd. Over de verkiezingsuitslag wil de als progressief bekendstaande acteur niet praten. „Toen ze Elvis vroegen naar de Vietnam-oorlog zei hij ook: ik ben maar een entertainer. Het punt is dat ik er weinig van weet. Ik ben nogal een idioot.” Voordat iemand ernaar kan vragen, bezweert Thornton dat hij evenmin een mening heeft over ex-vrouw Angelina Jolie, die gaat scheiden van Brad Pitt. „Het gaat me niks aan.”

Dat de getalenteerde blueszanger en maker van Oscar-winnaar Sling Blade (1996) opnieuw opduikt in studentikoze slapstick kan met geld te maken hebben. Thornton en zijn mede-sterren Kathy Bates en Christina Hendricks (Mad Men) weten dat de eerste Bad Santa ruim 50 miljoen dollar winst maakte.

Of is het weer die bekende behoefte aan bevestiging? „Ik ben pathetisch onzeker”, zegt Thornton op opgeruimde toon. „We zijn toch allemaal kinderen die bevestiging nodig hebben?”