Albumoverzicht: tweede jeugd van Sting en de nieuwe Metallica

NRC bespreekt de nieuwe albums. Met deze week onder andere introverte jazz van Shai Maestro, cabaretliedjes van Yentl en De Boer en de tweede jeugd van Sting.

  • ●●●●●

    Sting: 57th & 9th

    57th & 9th Pop: Sting de rockartiest was al een tijdje uit beeld. Hoe veranderlijk Stings keuzes de afgelopen tien jaar ook waren – een gloedvolle Police-reünie, de intellectuele sereniteit met het Royal Philharmonic Concert Orchestra, recitals met winterse folksongs, Broadwaymuziek – onbekommerde rock had zijn interesse niet meer. Met 57th & 9th spreekt hij zichzelf verrassend prettig tegen. Het album ademt een sfeer waarin oude muzikale ambities worden uitgeleefd. Lekker vet en vol overgave gaat het gas erop, met als vertrouwde basis gitaar, drums en Sting (in zijn leren jackie) op basgitaar. Maar ook akoestische folkliedjes maken indruk. ‘Inshallah’ is een empathische beschrijving van een schrijnend vluchtelingenbestaan.

    Rocksterren sterven nooit, ze vervagen slechts, zingt hij in ‘50.000’. Dat dát een leugen is, weet de muzikant die zich in de spiegel ouder ziet worden wel. Maar dit album voelt als een tweede jeugd. Amanda Kuyper

  • ●●●●

    Lorenzo Senni: Persona

    Persona Dance: Trance is de trend. Je hoort het in de laatste platen van Hudson Mohawke en Machinedrum, maar ook in een album als Kindred Phenomena van Mattheis. Na acid, dancehall en r&b, komt nu het culturele erfgoed uit de jaren nul voor hergebruik in aanmerking. De Italiaan Lorenzo Senni bracht zijn jeugd in Rimini laverend door tussen de rockers (hij speelde gitaar in een garageband) en de gabbers met wie hij ging raven in het weekend.

    Senni pakt de bombastische build-ups uit trance en de akkoorden uit rock en gebruikt die als basis voor zijn eigen werk, dat goed fout klinkt. Denk: aanzwellende arpeggio’s, euforie en game-nostalgie. Persona is even snel en energiek als de trance van rond de millennium-wisseling, maar met ruimte om op adem te komen. Dat resulteert in meeslepende tracks als ‘Emotiva1234’ waar tussen gezwollen refreinen ruimte ontstaat voor echte emotie. Rolinde Hoorntje

  • ●●●●●

    Yentl en De Boer: M’n snoep: live in het Concertgebouw

    M’n snoep: live in het Concertgebouw Kleinkunst: Het gaat hard met Yentl en De Boer: Annie M.G. Schmidtprijs, Neerlands Hoop-nominatie, op tv bij Opium en RTL Late Night en nu een tweede album, M’n snoep, opgenomen in het Concertgebouw. Daarop veel liedjes uit hun theaterprogramma De snoepwinkel is gesloten. Dat verklaart de rare stemmetjes en sprookjesthematiek in nummers als ‘Superhelden’, ‘Hij heb tegen me gezegd’ en ‘Fantasy fans’, liedjes waarin de hoge, heldere stem van De Boer mooi samenvloeit met de wat drogere klank van Yentl. Een band en viooltrio geven de cabaretliedjes een voller popgeluid, zoals in het verraderlijk naargeestige ‘Als je slaapt’. De nieuwe arrangementen pakken niet steeds goed uit. Het schrijnende van ‘Omdat ik onsjeker bjen’ wordt weggepoetst door een vrolijk up-tempo ritme. Hoogtepunt is het nieuwe ‘Jij zit in mijn hoofd’, een ode aan vaders, met een schommelende melodie die zich meteen in je hoofd nestelt. Ron Rijghard

  • ●●●●

    Shai Maestro Trio : The Stone Skipper

    The Stone Skipper Jazz: De Israëlische pianist Shai Maestro kreeg zijn jazztraining gedurende de vijf jaar dat hij, samen met de toen ook zo veelbelovende drummer Mark Guiliana, bij superbassist Avishai Cohen in de band speelde. Met zijn eigen trio, de Israëlische drummer Ziv Ravitz en de Peruviaanse bassist Jorge Roeder, blinkt Maestro inmiddels uit in een reeks goed ontvangen albums met moderne, introverte jazz met een mystieke, spirituele inslag. Maestro is een intuïtief spelende pianist met een zachte aanslag. Op The Stone Skipper, een album met zestien tracks, legt hij een natuurlijke verbinding met diverse zangstemmen. Beeldig is het bijvoorbeeld hoe zangeres Gretchen Parlato haar woordeloze klanken drapeert over de druppelende pianoklanken. Het zijn rustige en hypnotiserende composities die melancholie en verlangen onderstrepen en ineens in opwinding kunnen openbreken. Amanda Kuyper

  • ●●●●●

    NxWorries : Yes Lawd!

    Yes Lawd! Hiphop: Anderson .Paak had een goed jaar. In 2016 maakte .Paak zijn entree bij zowel het hiphop-publiek als de liefhebber van soul en funk. Zijn live-optredens zijn wild, zijn inzet is opwindend. Zo indrukwekkend als de concerten waren de albums, zoals het recente Malibu, tot nog toe niet. Onder de naam NxWorries maakte .Paak nu een album met hiphopproducer Knxwledge, waarop zijn zangerige rapstijl mooi samenvalt met de vloeiende instrumentaties van Knxwledge. De negentien nummers zijn niet allemaal even geïnspireerd, soms kabbelen de jazzy piano’s teveel door.

    ‘Scared Money’ valt op door de behaagzuchtige jaren zeventig rock, met verleidelijke zang van .Paak. Ander hoogtepunten zijn ‘Suede’ en het plagerig gerapte ‘Lyk Dis’, waarin hij zo smekend zingt als Curtis Mayfield. Daarmee in tegenspraak zijn de boude instructies aan zijn partner: hakken aanhouden, rug recht. Zo slingert .Paak voorlopig vele kanten op en is Yes Lawd! nog niet de opname die zijn live-reputatie evenaart. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Metallica: Hardwired… to Self-Destruct

    20160818_193928_7549_939483
    Metal: Net nu Metallica definitief leek te zijn verworden tot een goedkoop mode-accessoire, ligt de focus weer op de muziek. Metallica heeft Hardwired opgebouwd als een goed concert. Het begint explosief, dan volgt een uitgesponnen, afwisselend middendeel met iets minder gas op de plank, en ze eindigen weer knalhard. De toegift, ‘Spit Out the Bone’, is met gemak het beste nummer dat ze in decennia hebben uitgebracht. Een vlijmscherpe headbanger waarbij James Hetfield het refrein zo hard uitspuugt dat je de spetters op je gezicht voelt. Wie had gedacht dat ze nog zo’n onweerstaanbaar nummer in zich hadden? Peter van der Ploeg