Recensie

Trance-nostalgie met akkoorden uit de rock

Persona is even snel en energiek als de trance van rond de millennium-wisseling, maar met ruimte om op adem te komen (●●●●).

Trance is de trend. Je hoort het in de laatste platen van Hudson Mohawke en Machinedrum, maar ook in een album als Kindred Phenomena van Mattheis. Na acid, dancehall en r&b, komt nu het culturele erfgoed uit de jaren nul voor hergebruik in aanmerking. De Italiaan Lorenzo Senni bracht zijn jeugd in Rimini laverend door tussen de rockers (hij speelde gitaar in een garageband) en de gabbers met wie hij ging raven in het weekend.

Senni pakt de bombastische build-ups uit trance en de akkoorden uit rock en gebruikt die als basis voor zijn eigen werk, dat goed fout klinkt. Denk: aanzwellende arpeggio’s, euforie en game-nostalgie. Persona is even snel en energiek als de trance van rond de millennium-wisseling, maar met ruimte om op adem te komen. Dat resulteert in meeslepende tracks als ‘Emotiva1234’ waar tussen gezwollen refreinen ruimte ontstaat voor echte emotie.

Luister hier het nieuwe album van Lorenzo Senni.