Glossy, maar dan anders

‘De media hebben een cultuur van zelfhaat gecreëerd’. Zo openen Kitty Drake, Madeleine Dunnigan en Sadhbh O’Sullivan de tweede editie van Ladybeard. Met hun tijdschrift doen ze ‘een poging tot bevrijding’ en willen ze de stemmen laten horen die je in de gemiddelde vrouwenbladen niet hoort. Een streven dat je in het blad terugvindt in onderwerpen die je normaal gesproken alleen aan het einde van een avond borrelen met je beste vrienden aan de orde brengt. In deze editie, The Mind Issue, staan onder meer een pleidooi om suïcidale gedachten bespreekbaar te maken (‘niet alleen de boom omzagen waar de poging werd gedaan’), een mailwisseling tussen een depressieve vrouw en haar psychiater en een hartenkreet van een verpleger over institutioneel racisme in de geestelijke gezondheidszorg.

Dat Ladybeard iets tegenover de ideale wereldvan veel vrouwenbladen wil stellen, kun je afleiden uit de interviews met gesluierde vrouwen die hun keuze om een nikab of boerka te dragen constant moeten verdedigen. Of uit de verslagen van mensen over het moment dat ze ‘gek’ werden. En uit een interview met Dr. Ben Sessa, die pleit voor LSD in de psychiatrie. De grote hoeveelheid goed geschreven verhalen wordt onderbroken door paginagrote illustraties en fotografie van hedendaagse kunstenaars, met uitgesproken kleuren en een stevige grafische ondertoon. Ladybeard oogt als een kunst- en designblad en is minstens zo dik als een glossy, maar streeft beide voorbij.