Andy Murray doodgewoon de beste

Tennis

Andy Murray verslaat Novak Djokovic in de World Tour Finals en sluit het jaar af als nummer één. Fitheid is zijn sterkste wapen.

Foto AFP

Zijn pet ging af, de handen even door het haar. Dan bijna ingetogen een gebald vuistje, de rechterwijsvinger wijzend in de richting van het publiek op de kolkende tribunes in de O2 Arena in Londen. Alsof Andy Murray zelf niet besefte dat hij zojuist historie had geschreven.

Winst op Novak Djokovic in de finale van de World Tour Finals (6-4 en 6-3), het jaar 2016 afgesloten als nummer één van de wereld. Jarenlang stond de 29-jarige Schot in de schaduw van Roger Federer, Rafael Nadal en de onttroonde Djokovic. Maar nu, na een gevecht van jaren, is hij de nieuwe koning van het tennis.

De entourage voor Murrays finest hour kon niet mooier. De finale van het laatste toernooi van het jaar, uitgerekend tegen zijn grote rivaal. Een hal vol uitzinnige fans met maskers en kroontjes van koningin Elizabeth, wapperende Union Jacks, handenvol beroemdheden uit sport- en showwereld, van Barcelona’s Gerard Piqué tot acteur Kevin Spacey. Het is alsof Murray zijn beste prestaties bewaart voor Britse bodem: olympisch goud in Londen 2012, een jaar later de eerste Brit die Wimbledon wint sinds Fred Perry in 1936 en vorig jaar het winnen van de Davis Cup, samen met zijn twee jaar oudere broer Jamie, die afgelopen week in Londen ook al werd gekroond tot mondiale nummer één, maar dan in het dubbelspel.

„Ik ga proberen nummer één te blijven”, keek Murray na afloop van de gewonnen finale tegen Djokovic alweer vooruit naar volgend seizoen. „Het heeft me een enorme inspanning gekost de afgelopen vijf, zes maanden om dit te bereiken.” In juli won hij Wimbledon voor de tweede keer, pakte opnieuw olympisch goud. En dan die spetterende slotserie na een lang seizoen: 24 wedstrijden op rij ongeslagen, vijf opeenvolgende titels in Beijing, Sjanghai, Wenen, Parijs Bercy en nu in Londen. Zijn negende toernooizege van het jaar waarin hij 78 partijen won en slechts negen keer verloor.

Een onwaarschijnlijke fitheid is de belangrijkste sleutel tot het succes van Murray, die zeven jaar geleden al voor het eerst tweede stond op de wereldranglijst en de oudste speler is die voor het eerst op nummer één sinds de Australiër John Newcombe in 1974. Ook in de finale tegen Djokovic bleek hij zondag fysiek onkwetsbaar. En dat een dag na een slopende halve finale, waarin hij met 5-7, 7-6 en 7-6 (11-9 in de tiebreak) pas na 3 uur en 38 minuten won van Milos Raonic. Djokovic was in 6-1 en 6-1 snel klaar met Kei Nishikori. In totaal stond de Serviër tot aan de finale 6 uur en 38 minuten op de baan in Londen, tegen Murrays 10 uur en 2 minuten.

In de finale zag coach Ivan Lendl op de tribune algauw dat het goed zat. De voormalig topspeler keerde terug in de begeleidingsstaf van Murray na Roland Garros, waar de Schot in de finale nog kansloos verloor van Djokovic. Sindsdien speelt Murray zijn beste tennis, net als toen de twee eerder samenwerkten van 2011 tot en met 2013. Lendl stond als speler al bekend om zijn professionalisme en fitheid. Zijn pupil doet niet voor hem onder. IJskonijn Lendl leek in de O2 Arena nauwelijks verrast door het succes. Na afloop zette hij uiterlijk onbewogen slechts zijn bril op.

Onder Lendl perfectioneerde Murray zijn speelstijl, door Fox Sports-commentator en oud-speler John van Lottum getypeerd als ‘veilig maar dwingend’ en in die zin wel vergelijkbaar met het spel van tegenstander Djokovic. De nieuwe nummer één mist de brille van Federer, de kracht van Nadal of de atletische gaven van Djokovic. Maar als het moet, kan hij vanaf de baseline lang genoeg ‘schaken’ om bij een klein voordeeltje meedogenloos toe te slaan. „Andy is absoluut de nummer één van de wereld”, vond ook Djokovic, die zijn opvolger na afloop tijdens een innige omhelzing emotioneel toesprak. „Hij is momenteel de beste speler en verdiende het om te winnen.”

In de finale toonde Murray vooral ook zijn mentale kracht. Breakpoint gemist omdat hij een challenge vergat aan te vragen? In niets is Murray meer de ‘drama-queen’ die hij ooit was. Gewoon twee games later alsnog breken, met een schitterende backhand-passing rechtdoor. De inleiding tot winst in de eerste set. En zoals bij 29 van de 34 eerdere confrontaties tussen Murray en Djokovic (24-10 voor de Serviër) bleek de winnaar van de eerste set ook winnaar van de partij.

Als het aan Murray ligt, is zijn zege in Londen nog maar het begin van een langere heerschappij. „De komende jaren moeten de beste van mijn car rière worden.”