Column

Literatuur

marcelroosmalen0

Na de verkiezingsoverwinning van Donald Trump feliciteerde ik mezelf voor het eerst met onze bovenwoning in de Amsterdamse volkswijk Betondorp. We hadden het journalistieke gat in de markt niet opgezocht, maar waren er domweg ingevallen. Nog nooit was de behoefte aan dom gelul zo groot en nog nooit woonden we er zo dichtbij. Had ik ook eens een gelukje. Als ze de mening van de boze burger wilden, konden ze die krijgen. Kleine moeite, groot plezier. Ik hoefde maar een trappetje af om mijn thermometer in de eerste de beste onderbuik te steken.

„Het is slecht weer, ik ga naar het buurtcafe”, riep ik een dag na de Amerikaanse verkiezingen enthousiast, „want die mensen ga ik met hun Amsterdamse eerlijkheid ook overal met de haren bijslepen.”

Gisteren ging ik weer naar ‘De Avonden’.

Nou, ze hadden mijn verhaaltje gelezen.

„Jullie zijn toch niet boos, he?”, vroeg ik nog.

Welnee, ze vonden het een prima stukkie. Alleen van de kop erboven klopte natuurlijk geen reet.

‘Boos en bang’ had er gestaan, het woordje ‘bang’ had er niet bij gehoeven. Voor de rest was ik er nog steeds van harte welkom. Andere mensen trouwens ook. Een schnitzel met sla en friet en een beetje liefde van kok Nico kost 13 euro 50, kreeg je er als geïnteresseerde gratis een mening bij.

Die middag hadden ze het toevallig over literatuur. Niet over naamgever De Avonden van Gerard Reve - Barman Michel: „Ik blijf het een verschrikkelijk kutboek vinden.” - dat nog niet zo lang geleden in het Engels was vertaald tot The Evenings, maar over de bestsellers van Thijs Zonneveld en Astrid Holleeder. Vroeger lazen ze nooit boeken, maar tegenwoordig bleef je aan de gang.

Opmerkelijk genoeg hakten de bekentenissen van de wielrenner er hier harder in dan die van de zus van de crimineel.

Barman Michel: „Die Thomas Dekker, dat is toch gewoon een matenaaier? Als wij op stap gaan en er gebeurt wat geks, schrijf je dat dan ook op?”

Zijn broer Jean-Pierre: „Als je gaat masturberen wel. Wat een smerigheid! Maar dat boek van Holleeder, heb je dat al uit?”

„Moet je die hebben?”, vroeg Michel. „Dan sms ik het. Ja, sinterklaas is er vroeg bij dit jaar.”

Een minuut later had ik het boek op mijn iPhone.

Ik zei dat ik principieel tegen het illegaal downloaden van boeken was. Daar hebben ze zich aan de bar de rest van de middag mee vermaakt, dat ik vond dat je niet mocht stelen van de familie van Holleeder.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.