Het drama dat natuurfilm ons voorschotelt ontstaat pas in de montagekamer van BBC

De BBC-documentaireserie Planet Earth II scoort al in de eerste aflevering een wereldhit. De afgelopen week ging een filmpje het internet over met een pasgeboren zeeleguaan in de hoofdrol.

In de clip zien we eerst een bende slangen vanonder de rotsen loeren. Dan een pasgeboren zeeleguaan, doodstil op het zand. Een slang komt dichterbij. Richt zijn hoofd op. En dan die explosieve sprint. Dit leguaantje rent voor zijn leven. Slangen uit alle hoeken. Tanden. Schubben. Even lijkt de leguaan te verdwijnen tussen kronkelen slangenlijven, maar het diertje weet zich op wonderbaarlijke wijze los te wriemelen.

Werkelijk alles klopt aan dit reptielendrama, tot aan de statige stem van Sir David Attenborough. Maar de kritische kijker vraagt zich dan toch af: is deze bloedstollende achtervolging echt?

Het antwoord is nee. Wie goed kijkt naar de close-ups, ziet dat er verschillende leguanen in beeld zijn. Het vlekkenpatroon op de schubben verschilt van dier tot dier. Let ook op de geluiden die waarschijnlijk later zijn toegevoegd.

Filmen voor een natuurdocumentaire betekent vooral: zo veel mogelijk beeldmateriaal verzamelen op locatie. Pas later, bij de montage, ontstaat het drama en het verhaal dat wij te zien krijgen.

De BBC heeft inmiddels ook een filmpje ‘achter de schermen’ online gezet, waaruit blijkt dat niet alle leguanen zo fortuinlijk waren als die de documentaire haalde.