Recensie

Deze Ciske is authentieker en strakker

Musical Dankzij de acteurs en het strakkere samenspel is deze reprise zeer geslaagd.

Foto Roy Beusker

Klassiekers kunnen altijd weer in reprise worden genomen – daar zijn ze goed genoeg voor. Zo’n klassieker is Ciske de Rat, de musical, naar de veelbewogen trilogie van schrijver Piet Bakker die ook al twee keer werd verfilmd. Een verhaal over de schrille leefomstandigheden in de Jordaan in de jaren twintig en dertig en de opbouwende rol die de kinderbescherming daar zou kunnen spelen om jeugdige belhamels weer op het rechte pad te brengen. Belhamels als Ciske, die per ongeluk zijn liefdeloze moeder om het leven heeft gebracht.

Toen deze musicalbewerking van André Breedland en Maurice Wijnen in 2007 in première ging, leek het een gimmick dat de volwassen geworden Cis werd gespeeld door Danny de Munk, die in de laatste verfilming immers de kleine Ciske was. Maar het bleek de rol van zijn leven te zijn. En dat is, nu Ciske de Rat voor de tweede keer op tournee gaat, wederom het geval. Opnieuw is hij op en top de kleine vechtersbaas die zichzelf aan zijn haren uit de ellende heeft getrokken en een deugdzame man is geworden met een groot gevoel voor rechtvaardigheid.

Kijk hier de trailer van de musical. De tekst gaat verder onder de video.

Niets aan De Munk is gekunsteld, alles is geloofwaardig. Tot en met het Jordaan-belcanto dat recht uit zijn hart lijkt te komen. Bijvoorbeeld in zijn ontroerende duet met een van de acht kleine Ciskes die voor deze productie zijn geëngageerd. Getweeën zingen ze ‘Ik voel me zo verdomd alleen’, het lied dat de kleine De Munk ook in de film zong. Alle andere nummers werden negen jaar geleden speciaal voor deze musicalversie gecomponeerd door Henny Vrienten – een bonte afwisseling van aanstekelijke draaiorgelliedjes, koorzang, ballades en sfeerstukken.

Een van de acteurs in Ciske de Rat is politicus Boris van der Ham. Lees het interview met hem: Schouwburg of Binnenhof, Boris van der Ham is in zijn element

Zo is er heel veel onveranderd gebleven in deze tweede enscenering. Maar er is één groot verschil. De eerste productie was nog vooral een bezienswaardige aaneenschakeling van pittoresk vormgegeven tafereeltjes. Nu overheerst een veel strakker samenspel van metalig ogende panelen. Met de soepel schuivende changementen in dit decor bereikt Paul Eenens, die ook de 2007-versie regisseerde, uiterst functionele effecten. De acteurs, die tot in de kleinste rolletjes de authenticiteit van deze Ciske versterken, kunnen door de beweeglijke enscenering nog vanzelfsprekender heen en weer lopen van de ene scène naar de andere – en van het ene tijdperk naar het andere. Met een hechte eenheid als resultaat.