Recensie

Sting: ouderwets lekker vet op zijn nieuwe album

Sting de rockartiest was al een tijdje uit beeld. Hoe veranderlijk Stings keuzes de afgelopen tien jaar ook waren - een gloedvolle Police-reünie, de intellectuele sereniteit met het Royal Philharmonic Concert Orchestra, te serieuze recitals met winterse folksongs, Broadwaymuziek - onbekommerde rock had zijn interesse niet meer.

Met ‘57th & 9th’ spreekt hij zichzelf verrassend prettig tegen. Het album, vernoemd naar een kruispunt in de New Yorkse wijk waar hij veel muziek opnam, ademt een sfeer waarin oude muzikale ambities worden uitgeleefd. Lekker vet en vol overgave gaat het gas erop, met als vertrouwde basis gitaar, drums en Sting (in zijn leren jackie) op basgitaar. Maar ook akoestische folkliedjes maken indruk. ‘Inshallah’ is een empathische beschrijving van een schrijnend vluchtelingenbestaan.

Rocksterren sterven nooit, ze vervagen slechts, zingt hij in ‘50.000’. Dat dát een leugen is, weet de muzikant die zich in de spiegel ouder ziet worden wel. Maar dit album voelt als een tweede jeugd.