Establishment

Ik ben bang, de wereld wantrouwt ons

Ik ben hoogopgeleid en woon in een ‘nette’ buurt. Mijn kinderen zijn ook hoogopgeleid, hebben goede banen en leuke huizen. Dat gaf altijd een gevoel van veiligheid. Maar nu ben ik bang. Bang dat mijn kleinkinderen moeten opgroeien in een wereld die ons wantrouwt. Wij staan voor gelijke rechten voor iedereen en stemmen op politici die hun best doen om dat voor elkaar te krijgen. Maar ook die worden gewantrouwd. Want wij zijn het establishment dat zich niets schijnt aan te trekken van mensen met minder kansen in slechte wijken. Daar is racisme en vreemdelingenhaat en wij keuren dat af. Ja, wij hebben makkelijk praten, onze banen worden niet afgepakt door Polen, onze huizen niet door vluchtelingen. Ho, stop. Terug naar 1941. Mijn vader vertrekt uit Nederland en bereikt na een lange reis Engeland om in dienst van de Navy mee te doen aan D-day. Hij was een bevrijder, een held, maar ook een vluchteling die de oorlog als enige van zijn familie overleefde. Hij werkte hard om ons een goed leven te geven. En dat willen de vluchtelingen van nu ook. Maar die verhalen willen veel mensen niet horen. En ze krijgen gelijk van de populisten die hen laten geloven dat zij wel de oplossing hebben en dat het echte Nederland, wat dat ook mag zijn, weer terugkomt. Ho, stop. Niet zo uit de hoogte doen en het beter weten dan de PVV-stemmers.

Dan worden ze woedend en gaan ze met nog meer op de man stemmen die veel belooft, maar dat niet waar kan maken. En dan worden ze nog bozer. Op het establishment, op ons. Op mijn kinderen en kleinkinderen. En daarom ben ik bang.