Column

Clash

De clash tussen ManUnited en Arsenal, deze zaterdag op Old Trafford, inspireert de coaches Mourinho en Wenger tot het zoveelste moddergevecht. Althans, de tribale vocabulaire blijft oudtestamentisch. Of in goed Nederlands: ze lusten elkaar rauw.

De twee hebben een lange geschiedenis in bekvechten voor en na de wedstrijd. Op Stamford Bridge ligt een mapje van 120 pagina’s met quotes van Wenger over Chelsea, beter gezegd over Mourinho. De Portugees van zijn kant heeft jarenlang de tabloids vol geschreeuwd met de lelijkste verwensingen aan het adres van de Arsenalcoach. Beiden dompelen zich als lemmingen in de casuïstiek van het bloed. Concurreren in de kunst van beledigen is hun hoogste genot. De teksten zijn allesbehalve academisch en nog minder sportief.

Wenger: „Mourinho kent geen respect. Succes maakt sommige mensen dommer, niet slimmer.”

Mourinho: „Wenger is een voyeur. Hij houdt ervan om naar andere mensen te kijken. Sommige mensen hebben thuis een telescoop om in het huis van de buren te kijken. Wenger is een van hen. Het is een ziekte.” Er wordt soms ook nog wat geduwd tussen de twee kemphanen na de wedstrijd.

De komst van José Mourinho naar Manchester is voorlopig geen succes. De miljoenenaankopen Pogba en Zlatan ten spijt blijft United in de subtop kwakkelen. Voor Arsenal is het al jaren net niet in de Premier League. Terwijl zowel de Fransman als de Portugees pretendeert verlichte systeemdenkers te zijn. Innovatiecoaches zelfs.

De wederzijdse afkeer zit zo diep dat Arsène en José elkaar niet eens met de voornaam aanspreken. Ze spugen elkaar nog net niet voor de voeten. Het lijkt wel een puberale oorlog tussen mannen van hoge middelbare leeftijd. De tabloids smullen zich in de rondte bij deze variant van haatzaaien. Soms tot bloedens toe.

Tot een verzoenend gesprek komt het niet meer. Daarvoor heeft Wenger net iets te veel pretentie en is Mourinho net iets te veel straatvechter. Geen van beiden accepteert het onvoltooide van de ander. Zielig en uitzichtloos, want het is ook een filosofische oorlog geworden. Het Grote Gelijk staat op het spel.

In Nederland schuren de onderlinge relaties tussen coaches ook weleens, maar ze krijgen weinig lucht in de publieke ruimte. Allicht mede door het ontbreken van een tabloidtraditie. Klassiek was de krampachtige verhouding tussen Rinus Michels en Johan Cruijff. Maar tot schofferen kwam het niet. De ruzie tussen Louis van Gaal en Ronald Koeman is bitterder, maar ze zitten niet meer in elkaars vaarwater. Dat scheelt in de afbranding. Vrienden zullen het niet meer worden, maar een diplomatieke hand kan er nog af.

Tussen Guus Hiddink en Danny Blind ligt Siberië. Guus voelt zich het slachtoffer van conspiratie tussen de KNVB en zijn gewezen assistent. Hij schrijft zijn ontslag als bondscoach mede op rekening van de deloyale houding van Blind. Een Nederlander die altijd ruzie zoekt was Huub Stevens. De ex-coach van PSV zag achter iedere boom een vijand. Zelf miste hij de verbale Schwung om lichtvoetig te zijn op persconferenties. Stevens kon zijn minderwaardigheidscomplex niet de baas.

De enige echte ruziestoker onder de Nederlandse coaches is Gertjan Verbeek. Bot en schofterig brandt hij zijn collega’s af. Hij doet niet onder voor Mourinho en Wenger in het kaltstellen van de tegenstander, het liefst voor de camera. Verbeek is meer relnicht dan coach, zo bleek ook uit zijn mislukt avontuur bij Feyenoord. Er zitten genetische zandkorrels in zijn rondedans met collega’s. Hij kan het niet helpen.

De omgangscultuur van Nederlandse coaches wordt nog het best belichaamd door Alex Pastoor: hautain-onverschillig met kunstlachje.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.