Column

De nachtmerrie moet nog beginnen

iljapfeiffer0

Tien dagen geleden werd Donald Trump verkozen tot president van de Verenigde Staten en inmiddels heeft de opinieermachine van de media dat verbluffende feit verkruimeld tot een normaliteit. De verkiezingsuitslag is zozeer aan stukken geduid dat er niets meer overbleef van onze ontzetting.

Vorige week woensdag schreven we nog op Facebook dat we wakker waren geworden in een nachtmerrie, maar daar zijn we zo zoetjesaan wel overheen geholpen door de stortvloed aan analyses en commentaren, die ons het comfortabele gevoel hebben gegeven dat het een nieuwsfeit betreft zoals alle andere, die ook altijd net zolang worden geanalyseerd en becommentarieerd totdat ze overgaan.

Er is geschreven en gezegd dat het wel mee zal vallen en dat het ook allemaal onze eigen schuld is. Wij hadden de woede van de verliezers van de globalisering niet moeten onderschatten. We hebben beterschap beloofd. De Nederlandse publieke omroep gaat nu nog meer vox popjes uitzenden met mongolen die zeggen dat er een piemel in moet. En dan gaan wij allemaal heel begripvol knikken teneinde de woede bij onze eigen stemgerechtigde randdebielen niet te onderschatten. Eind goed, al goed. Gaan we over tot de orde van de dag.

De grootste fout die we kunnen maken is om in al onze elitaire genuanceerdheid begrip te gaan lopen opbrengen voor de onderbuikgevoelens van de gefrustreerde nitwits die tien dagen geleden hun stem hebben uitgebracht op Trump of voor hun geestverwanten in ons eigen land die overwegen om over een paar maanden een stem uit te brengen op Wilders. Dat is wel het domste wat we kunnen doen. Onwetendheid moeten we niet begripvol bejegenen, maar bestrijden.

Toen Adolf Hitler in 1933 democratisch werd verkozen tot Rijkskanselier van Duitsland, konden we ook alle begrip opbrengen voor de woede en frustraties van zijn electoraat ten gevolge van de voorwaarden van het Verdrag van Versailles, de herstelbetalingen en de economische crisis.

Ik denk dat de toenmalige Nederlandse premier Hitler ‘van harte’ heeft gelukgewenst met zijn verkiezingsoverwinning, want we zijn een pragmatisch volk dat de goede relaties met bondgenoten niet onnodig op het spel zet. Ook toen waren er commentaren en analyses die zeiden dat het allemaal heus wel mee zou vallen met die Hitler, dat we zijn verkiezingsretoriek met een korrel zout moesten nemen en dat hij zich heus wel presidentieel zou gaan gedragen. Verschillende buitenlandse politici zeiden dat Hitler eigenlijk best een fatsoenlijke man was, met wie je uitstekend zaken kon doen. De Engelse premier Neville Chamberlain beloofde zijn volk ‘peace in our lifetime.’

De Nederlandse publieke omroep gaat nu nog meer vox popjes uitzenden met mongolen die zeggen dat er een piemel in moet.

Tien dagen geleden is er een fascist verkozen tot politiek leider met verregaande bevoegdheden van de grootste mondiale supermacht en tot opperbevelhebber van de strijdkrachten van de grootste mondiale nucleaire mogendheid. Tien dagen geleden is er een klimaatscepticus verkozen tot president van de grootste industriële mogendheid van de wereld. Tien dagen geleden is er een racist en een misogyn verkozen tot leider van the Land of the Free dat Europa al een eeuw inspireert. We moeten niet doen alsof dit een nieuwsfeit is zoals alle andere, dat we rustig de archieven in kunnen duiden en analyseren om vervolgens weer lekker verder te gaan met ons Zwarte-Pietendebat, waarna het met Oud en Nieuw nog een keer langskomt in het jaaroverzicht, maar dan hebben we het ook gehad.

Voor diegenen die vorige week woensdag op Facebook hebben gezet dat ze wakker waren geworden in een nachtmerrie, heb ik slecht nieuws: de nachtmerrie moet nog beginnen.

Ilja Leonard Pfeijffer is schrijver en dichter.