Cultuur

Interview

Interview

Snellere computer, nieuwe muziek

Het derde album van het Franse danceduo Justice is „persoonlijker” geworden. „We wilden een koorplaat maken. Alles om de mogelijkheid tot meezingen te vergroten.”

Het Franse elektronica-duo Justice ziet er verzorgd uit. Xavier de Rosnay (34) en Gaspard Augé (37), naast elkaar aan tafel in een Amsterdams hotel, dragen nauwe zwarte broeken en een strak leren jack, het haar zit ingenieus nonchalant. De twee voormalige grafisch ontwerpers musiceren samen, sinds 2003, op basis van visuele criteria. „Het moet er goed uitzien”, vat De Rosnay, de meest spraakzame van de twee, hun werkwijze samen. Hij noemt een elektronisch klavecimbel als voorbeeld. „Het is van rood plastic, met een transparante bovenkant en ziet er aantrekkelijk uit. Daarom werd dit het voornaamste instrument van ons album.”

Maar hoe esthetisch de normen ook zijn, Justice is vooral bekend van hun woeste dance, in nummers als ‘Let There Be Light’ en ‘D.A.N.C.E’. De Rosnay en Augé zijn de hardrockers onder de elektronica-acts. Niet voor niets staat tijdens hun concerten een lange muur Marshall-versterkers – favoriet bij metal-gitaristen – op het podium. De versterkers dienen nergens voor, want bij Justice wordt geen gitaar aangeraakt. De twee manipuleren hun klanken achter een tafel vol elektronische apparatuur. Justice flirt met het machtsvertoon van rockbands. Ze spelen op hardrockvolume en zorgen voor rafelige eindjes die doeltreffend bleken op debuut-album Cross (2007).

Verrassende subtiliteiten

Na het terughoudende Audio, Video, Disco (2011), was het een paar jaar stil rond Justice. Inmiddels zijn ze getrouwd, hebben kinderen gekregen en een nieuwe studio gebouwd. Vorig jaar begonnen de twee aan het derde album, dat nu verschijnt onder de naam Woman. „Het woord ‘studio’ klinkt te serieus, de spullen staan gewoon in mijn huiskamer”, zegt De Rosnay.

De samenwerking leidde tot een opwindend album waar de keyboards iets minder reutelen dan op Cross. In glanzende nummers als ‘Fire’ en ‘Safe and Sound’ zwelt de koorzang aan en stampen de beats hun dwingende ritme. Maar onder de buitensporigheid schuilen verrassende subtiliteiten, zoals de razendsnel veranderende akkoordenpatronen, die stromen als een waterval, en de huppelige baspartijen.

Lees verder na de video

Belangrijk voor de opnamen was de nieuwe, snelle computer, zegt De Rosnay. „Hoeveel sneller die was dan de vorige computer? Wel honderd keer! Daardoor ga je op een andere manier nadenken over muziek, over het geluid, over de structuur. Ineens kan alles. Je kunt het vergelijken met het monteren van film: vroeger deed je het door de tape in stukjes te knippen en weer aan elkaar te plakken, tegenwoordig laad je 300 uur aan film in een computer en kun je eindeloos heen en weer racen. Dat soort overzicht verandert de architectuur van je muziek.”

Reverb

Als voorbeeld noemt hij het gebruik van ‘reverb’, een kaatsend geluidseffect. „Reverb neemt veel kracht van de computer in beslag. Het is voor ons een belangrijk effect, maar als we dat vijf jaar geleden gebruikten in de mate waarin we dat nu doen, was de computer langzamer geworden.

„Nu gebruiken we reverb om te ‘boetseren’ met geluid. Je hoort niet zozeer het kaats-effect, als wel het resultaat van de reverb als klank-manipulator.”

En wat was de functie van het rode klavecimbel? „Het klavecimbel zit in veel nummers, in ‘Close Call’ en in ‘Heavy Metal’, maar het klinkt nu als een elektrische gitaar, dat wil zeggen: een van de miljoen manieren dat je een gitaar kunt laten klinken.”

Woman werd een ‘persoonlijke’ plaat, zegt De Rosnay, persoonlijker dan de vorige twee. Volgens Augé omdat deze „minder uitsloverig” is. „Vroeger wilden we graag laten zien wat we konden. Zo van: ‘dit heb je nog nooit gehoord, en wij doen het!’ We klonken harder en scheller dan anderen en stopten allerlei slimme verwijzingen in de muziek. Dit keer wilden we maken wat we zelf wilden horen.”

Zoveel mogelijk meezingen

Op het album wordt in bijna alle nummers gezongen, maar niet door de twee zelf. „We zijn niet goed genoeg”, zegt De Rosnay. „Voor de liedjes hebben we zangers als Romuald en Johnny Blake gevraagd, en de leden van het London Contemporary Orchestra. Zij speelden de strijkers en kunnen ook zingen.”

Augé: „We wilden een koorplaat maken. We houden van de anonimiteit van een koor. Ook hier mochten de zangers zich niet uitsloven. Dat was de aanwijzing die we gaven: geen krullerige uitwijdingen, geen vibrato, gewoon rechtuit zingen. Alles om de mogelijkheid tot meezingen te vergroten.”

De twee zijn inmiddels midden dertig en hebben gezinnen. Ze noemen zich „volwassen”. In 2008 liet Justice zich filmen tijdens de eerste Amerikaanse tournee. In de daaruit voortgekomen documentaire A Cross The Universe, werd hun losbandigheid breed uitgemeten: de groupies, drugsconsumptie, de arrestatie van de band na een vechtpartij. Ze kijken er met plezier op terug. „We waren jong en hadden nog genoeg uithoudingsvermogen om het zo te doen. We gedroegen ons als idioten”, zegt Augé. „Daar ben ik nog altijd trots op.”

Bekijk de trailer van ‘A Cross The Universe’. De tekst gaat verder na de video.

Waarom heet het nieuwe album ‘Woman’? „We houden van korte veelzeggende woorden, en tot onze verbazing was ‘woman’ nog vrij. Grafisch is het sterk, met die puntige medeklinkers”, zegt De Rosnay, „en het klinkt stoer. Mensen denken misschien aan zacht en lief, maar voor ons is de connotatie krachtig. Een vrouw is voor ons een krijger.”

Augé: „We komen uit een vrouw, we worden omringd door sterke vrouwen. Ongeveer alles wat we doen, doen we voor een vrouw. Het was een logische keuze.”

Heet het volgende album ‘Man’? „Nee”, Xavier kijkt afkeurend. „Dat klinkt zwak.”

Woman van Justice verschijnt 18/11 bij Warner Music.