Recensie

Cavia’s

ellendeckwitz0

‘Kan je ook door het raam komen?” fluistert mijn zus door de klep van de brievenbus. Mijn oudste neefje opent het woonkamerraam al en nog voor ik precies weet waarom (is de voordeur op, doet de gang het niet meer) klauter ik al naar binnen.

„Misdaad en Straf zijn ontsnapt,” zegt mijn oudste neefje bezorgd. Mijn zus houdt haar cavia’s, twee dames, in een grote ren in de woonkamer. Het systeem is even ondoordringbaar als een MacBook, behalve wanneer je, zoals mijn jongste neefje, het deurtje vergeet te sluiten.

„Ik dacht dat ze van ons hielden,” zegt mijn zus hees. Ze heeft duidelijk gehuild. Sinds ze weer vrijgezel is masseert ze iedere avond hun pootjes.

„Weet je zeker dat ze nog in de woonkamer zijn?” zeg ik. Mijn zus knikt. Ze heeft ze net nog voorbij zien racen, maar doordat hun woonkamer vol spullen staat en de caviapootjes door al die massages in opperbeste conditie zijn, is het onmogelijk ze te pakken te krijgen.

Voor degenen die dit nu lezen en zich afvragen waar we moeilijk over doen, moet ik benadrukken dat een cavia geen hamster is. In één cavia kunnen tien hamsters/ vijfentwintig dwerghamsters. Het cavialijf valt het best te omschrijven als een behaarde kalebas, met daaronder vier spreeuwdunne pootjes waarop ze tegen iedere natuurkundige wet in gemakkelijk tachtig kilometer per uur halen. Ze zijn uiterst zichtbaar en tegelijkertijd uiterst ongrijpbaar, wat ik aan den lijve ondervind nadat een snoekduik op Straf niets oplevert.

„Ze zijn ook een beetje in de war,” zegt mijn zus terwijl ze me overeind helpt „Want ze zijn bronstig.”

„Eisen ze meer worteltjes?”

„Nee,” zucht ze, „ze lopen elkaar de hele tijd te bespringen. La Vie d’Adele is er niets bij, het is je reinste caviaporno, ze – ” vanuit het niets maakt mijn zus plots een beweging en veegt in één haal Misdaad van de vloer op. Ze speelde jarenlang tafeltennis op landelijk B niveau (Jupilerleague van het Pingpong) dus haar reflexen waren altijd wel in orde, maar hiervan zijn ik, haar nageslacht én een verblufte cavia toch onder de indruk. Vrijwel direct hebben we ook Straf te pakken, die op het gepiep van Misdaad komt afgehupst en zich zonder enig verzet van de vloer laat oprapen.

De rest van de avond brengen we op de bank door. Mijn zus voert de cavia’s de ene na de andere biologische groente.

„Ben je ze nou niet verkeerd aan het conditioneren?” zeg ik.

„Joh, doe niet zo moeilijk” zegt ze geïrriteerd, „ze bedoelden het niet zo, jij moet ook altijd zo overdrijven.”