De albums van deze week: Robbie Williams entertaint niet, Martha Wainwright is een kameleon

Voor echt entertainment hoef je niet bij Robbie Williams te zijn, ondanks de naam van z’n album. Liever Sevn Alias, de veelbelovende rapper, of de oprechte stem van Martha Wainwright. En anders zijn er de requiems voor Marie-Antoinette (Plantade) en Lodewijk XVI (Cherubini) om van te genieten.

  • ●●●●

    Martha Wainwright: Goodnight City

    Goodnight City

    Pop: Haar stem is een kameleon, zegt Martha Wainwright, de oprechte expressie van een veelkleurige persoonlijkheid. Wainwright is geen singer-songwriter in strikte zin; voor haar zevende album Goodnight City liet de Canadees/Amerikaanse zangeres zich naast eigen werk een aantal liedjes aanreiken door anderen. Beth Orton, Glen Hansard en broer Rufus Wainwright doen Martha’s stem telkens van kleur verschieten.

    Poëtische teksten en wulpse melodieën laten haar met elastische stembanden surfen op grote emoties. Wainwright schuwt het drama niet: in ‘So Down’ brengt een mysterieus liefdesverhaal haar tot galmende stemverheffing en in het jazzy ‘Before the Children Came Along’ klinkt ze vinnig en sensueel tegelijk. Ze raast rond op een emotionele achtbaan, om in de lieve liedjes ‘Traveller’ en ‘One of Us’ weer veilig te landen met weldadige troostmuziek. Jan Vollaard

  • ●●●●●

    Robbie Williams: The Heavy Entertainment Show

    The Heavy Entertainment Show

    Pop: Alles wat er goed en vooral slecht is aan Robbie Williams’ elfde album The Heavy Entainment Show ligt besloten in het titelnummer. „Good evening lovers of quality entertainment,” pocht Robbie in een bombastisch lied waar de ironie van af druipt, maar dat er met heipalen in ramt dat er hier concertkaartjes verkocht moeten gaan worden.

    ‘Party Like a Russian’ met een zekere Sergei Prokofiev vermeld als co-componist is een drammerige kermisstamper met kozakkenkoor. The Killers leverden het (verrassend!) Killers-achtige ‘Mixed Signals’. Met liedjes over „mad motherfuckers” en ware liefde garandeert Williams entertainment voor jong en oud. Vreemde eend tussen medewerkers Guy Chambers, Ed Sheeran en ‘Robert Williams’ (Robbie zelf) is Rufus Wainwright, die met het duet ‘Hotel Crazy’ een schaars moment van contemplatie inbouwt. Jan Vollaard

  • ●●●●

    Weyes Blood: Front Row Seat To Earth

    Front Row Seat To Earth

    Pop: De 28-jarige Natalie Mering, alias Weyes Blood, heeft diverse muzikale verschijningsvormen. Zo klinkt ze wulps in haar bijdrage aan de Californische band Drugdealer. Op haar eigen albums, daarentegen, is ze een statige sirene, met gedragen stem en afgewogen instrumentaties.

    Front Row Seat To Earth is haar derde album. Rond de eenvoudige pianopatronen, ontrollen zich terughoudende drums en wolken van lichte koorzang, dit alles ter omhulling van Merings uitgerekte zanglijnen. Langzaam geven de melodieën zich prijs: sjiek maar onschuldig, met een verre verwijzing naar zangeressen uit de jaren zestig als Bobby Gentry en Dusty Springfield.

    Je kunt het serieus vinden, of een Enya-achtige spiritualiteit vermoeden. Dat klopt allebei. Maar de allure waarmee Weyes Blood de nummers opbouwt, en de kennismaking met de gevoelige plekken in haar krachtige stem, maken alles goed. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Le concert spirituel: Requiem van Cherubini en Plantade

    Requiem van Cherubini en Plantade

    Klassiek: Knallende akkoorden, een mannenkoor dat het Dies Irae-motief over de Dag des Oordeels inzet, smekende vrouwen begeleid door koperblazers die pruttelen als een buitenboordmotor: bloedstollend is het ‘Prose’ uit het eigenzinnige Requiem van Charles-Henri Plantade.

    Het werd in 1823 uitgevoerd om de dertigste sterfdag van de onthoofde Marie-Antoinette te herdenken, en verwijst stilistisch terug naar de barok terwijl er tegelijkertijd orkestrale effecten klinken (hoornglissando!) die de revolutionair Berlioz zal hebben gewaardeerd. Hervé Niquet en zijn Le concert spirituel geven een vlotte en indringende lezing, en koppelen Plantade aan het strengere Requiem van Cherubini: ooit geschreven om de dood van Marie-Antoinettes echtgenoot Lodewijk XVI te memoreren. Floris Don

  • ●●●●

    Sevn Alias: Trap Grammy

    Trap Grammy

    Hiphop: De net 20-jarige Sevn Alias rapt op zijn debuutalbum over zijn succesvolle carrière als rapper zoals hij in de eerste persoon verhalend ook over drugshandel rapt: als over een razende, beklemmende wereld vol stress waarin hij veel geld moet binnenhalen „voordat het te laat is.” Voor zijn moeder, voor zijn rust, om op vakantie te kunnen naar Marokko en Curaçao.

    Trap Grammy volgt grotendeels de formule van de drie sterke mixtapes die Alias eerder uitbracht. Hij heeft een sfeervolle, rauwe, onderkoelde rapstijl, speelt aanstekelijk met klanken, cadans, ritme en melodie, en zingt intense, elektronisch bewerkte vocalen op trapbeats met bubbling-, dancehall- en house-invloeden. Het is een stijl die ook over de grens moet kunnen werken, toont hij met het Engelstalige ‘My Man’. Saul van Stapele

  • ●●●●●

    Renaud Capuçon: Rihm, Dusapin, Mantovani: Violin Concertos

    Rihm, Dusapin, Mantovani: Violin Concertos

    Klassiek: Dat iemand met de statuur en de klasse van Capuçon zich zo engageert met eigentijdse muziek is geweldig. En wanneer je zijn cd beluistert begrijp je waarom: dit zijn fantastische rijke stukken, gebracht met een passie en diepgang die zijn weerga niet kent.

    Dat Capuçon bij de totstandkoming nauw met de componisten samenwerkte hoor je aan alles – niet alleen wordt zijn volledige virtuositeit aangesproken, maar vooral ook het hele spectrum van expressiemogelijkheden waartoe hij in staat is. Lees de hele recensie: Van een wendbaar paradijsvogeltje tot balts- en kwaakgeluiden. Joep Stapel

  • ●●●●

    Bram van Sambeek: Fagerlund & Aho: Bassoon Concertos

    Fagerlund & Aho: Bassoon Concertos

    Klassiek: De fagot heeft niet de solistische status van de viool, maar is de voorbije eeuw aan een inhaalrace bezig, dankzij de toegenomen fascinatie van componisten voor ongehoorde klankkleuren, en het vermogen van virtuozen als Van Sambeek om zulke fantasieën waar te maken.

    Op zijn nieuwe, Zweedse cd ontlokt hij de uitzinnigste balts- en kwaakgeluiden aan zijn instrument: hij kan schmieren, pruttelen, persen, fluitketelen, gruizig bassen en hartstochtelijk zingen, en vertelt daarbij steeds een overtuigend verhaal. Lees de hele recensie: Van een wendbaar paradijsvogeltje tot balts- en kwaakgeluiden. Joep Stapel