Contouren ‘Trumponomics’ tekenen zich langzaam af

nrcvindt

Een stijgende dollar, een oplopende rente op de kapitaalmarkt en aandelenbeurzen die zich daar senang bij voelen: de reactie van de financiële markten op de Amerikaanse verkiezingsoverwinning van Donald Trump is diametraal tegenovergesteld aan de schrikreactie die vorige week werd verwacht.

Wellicht komt dit omdat tot dan toe weinigen de moeite hadden genomen zich te verdiepen in de plannen van deze onwaarschijnlijke winnaar. Nu zijn zege een feit is, blijkt overigens ook dat de nieuwe president vooralsnog vage ideeën heeft. Maar het verwachtingspatroon wijst intussen al duidelijk in één richting: de stimulering van de Amerikaanse economie met een mengsel van belastingverlagingen en investeringen.

Dat lijkt een verre echo van begin jaren tachtig. Toen gaf de overwinning van Ronald Reagan het startschot voor een forse expansie van de economie, ten koste overigens van een sterk stijgend begrotingstekort en een sterk stijgende dollar.

Het Reagan-scenario doet op dit moment de ronde op de financiële markten. En daarmee ook het idee dat voor de economie het presidentschap van Trump misschien zo slecht niet is. Dat valt nog te bezien. Zijn plan, voor zover al concreet, gaat vergezeld van een forse dosis protectionisme. Het kan leiden tot grotere ongelijkheid, negeert het klimaat en vergroot maatschappelijke tegenstellingen. Nog los van de fantasie dat er massaal banen gaan terugkeren naar de VS, waarvoor in werkelijkheid geen Amerikaanse werknemer meer te vinden is – of nodig.

En Europa? Dat mag hopen dat een Amerikaans protectionisme geen majeure schade aanricht. Het risico bestaat bovendien dat de komende tijd een tegengesteld economisch en monetair beleid gevoerd gaat worden aan weerszijden van de Atlantische Oceaan. Dat is niet altijd goed afgelopen, en kan gepaard gaan met hevige schommelingen op de financiële markten – met name de valutamarkt.

In wezen is het nog te vroeg om ‘Trumponomics’ te definiëren, en loopt de financiële sector nu wel erg ver voor de muziek uit. Misschien wordt dit inderdaad de schok die de Amerikaanse economie nodig heeft om te ontsnappen aan het hardnekkige tijdperk van lage groei en lage inflatie. Voor hetzelfde geld wordt dit de fatale dosis adrenaline voor een moegestreden renpaard. Het beleid van Reagan laat zich niet zomaar in de eenentwintigste eeuw plakken. En Trumps achterban zou zich moeten realiseren dat de groeiende ongelijkheid en inkomensachterstand van de gewone Amerikaanse werknemer destijds, met zulk beleid, begon.