Recensie

Te vluchtig door de geschiedenis van feminisme

Wat ‘Holy F’ precies wil vertellen, is wat onduidelijk. Voor de hand liggende onderwerpen komen te vluchtig aan bod. Pas tegen het einde zie je wat de voorstelling had kunnen zijn.

Foto Moon Saris

Wat willen deze vrouwen vertellen? Het is niet goed als je je dat halverwege een voorstelling over feminisme afvraagt. Makers en actrices Sophie van Winden en Eva Marie de Waal beginnen half ontbloot aan de voorstelling Holy F. Met een anekdote over een regisseur die hen vroeg een rol meer „sm” te spelen, onderstrepen ze dat seksisme in Nederland nog voorkomt.

In plaats van bij zichzelf te blijven, duiken de actrices vervolgens de geschiedenis in. Het naspelen van voorvechtsters van de vrouwenzaak wordt afgewisseld met het ontkrachten van clichés. Nee, meer gelijkheid zorgt niet voor een slecht seksleven. Het spel is onderhoudend, de kostuums geweldig, maar voor de hand liggende onderwerpen - Aletta Jacobs, okselhaar, De Beauvoir - komen in het middendeel te vluchtig aan bod om er een eigen draai aan te geven. Filosofe Simone van Saarloos deelt ondertussen via een laptop en scherm op het podium haar gedachten met het publiek. Die gaan tijdens de première vooral over Trump, logisch, maar wat afleidend.

Tegen het einde krijg je een blik op wat de voorstelling had kunnen zijn. Van Winden en De Waal spelen hedendaagse feministen Sunny Bergman, Naomi Wolf én zichzelf. Met Van Saarloos belanden ze in een grappige, over the top discussie. Had dit heden niet wat meer aandacht verdiend? Net als het mooie slotpleidooi, waarin veel samenkomt, maar dat kracht verliest doordat Van Saarloos het iets te slordig brengt.