Recensie

Le Guess Who biedt ruimte aan de buitenstaanders

Het festival in Utrecht geeft een podium aan de buitenstaanders, bizarre ideeën en naar verborgen kleinoden speurende muzieknerds

Het Le Guess Who?-festival, dat de afgelopen vier dagen in Utrecht werd gehouden, is er een om te koesteren. Nu de meeste popfestivals zijn uitgegroeid tot risico-mijdende massabijeenkomsten, biedt dit festijn ruimte aan de buitenstaanders, bizarre ideeën en naar verborgen kleinoden speurende muzieknerds. Het festival, dat dagelijks gemiddeld vierduizend bezoekers trok, bood zo’n 160 optredens, in TivoliVredenburg en op verschillende locaties in de binnenstad. Van de 82-jarige grommende samba-zangeres Elza Soares op haar troon van zwart plastic, tot de hemels zingende Neil Halstead in de Janskerk.

Le Guess Who? vierde het tienjarig bestaan met een aantal vaker geprogrammeerde acts als Savages, Swans, en Julia Holter, die op hun beurt bevriende acts hadden uitgenodigd.

Veel aandacht voor de gitaarfamilie

Opvallend hierbij was de prominente rol van de gitaar. Hoewel elektronica veelal wordt beschouwd als het terrein waarbinnen te experimenteren valt, was hier veel aandacht voor de mogelijkheden van de gitaarfamilie. Zo waren er de solo’s op de ngoni (een banjo-achtig instrument) van Bassekou Kouyaté, de elektrische mandolines van de Indiase Mandolin Sisters, wier vingers synchroon over de snaren dansten, en de gitaardroedels van blues-deconstructivist Duke Garwood. Steve Gunn, bekend uit de entourage van Kurt Vile, had een ensemble van drie gitaristen dat zijn fluisterende liedjes prachtig uitvoerde. Het Engelse trio Raime ondertussen, combineerde elektronica en gitaar in duistere instrumentale tracks, met daarin verrassende klankvondsten, waardoor het zowel dansbaar als onderhoudend was.

Voor deze tiende editie waren enkele grote namen gevraagd. Het optreden van de legendarische Braziliaanse Elza Soares, met roze pruik op haar troon, was vooral verbijsterend. Haar samba-nummers worden uitgevoerd door een jonge band, terwijl Soares onbeweeglijk zit. Met dreigende stem zingt ze haar bevrijdende teksten waar vooral de Brazilianen in de zaal opgetogen bij dansten.

Lees het profiel van Elza Soares: De feniks zingt om niet te sterven

Krankzinnige effecten

Rockband Wilco speelde donderdagavond een volwaardig concert, met enkele krankzinnige effecten, zoals de drum-explosies tijdens ‘Via Chicago’, waar voorman Jeff Tweedy onverstoorbaar doorheen zong. Ook Savages was weer opzienbarend. Bij de Britse vrouwen, in fel wit licht, gekleed in zwart, klinken de strakke songs als zweepslagen. Toen zangeres Jehnny Beth haar enkellaarsjes losritste en de zaal in dook, werd ze beloond door het publiek dat een podium van handen voor haar maakte.

Oudgediende Dinosaur Jr. speelde zaterdag snoeihard de nonchalante nummers. Weyes Blood, in de Leeuwenbergh Kerk, bleek van uitzonderlijke schoonheid: de statige zang van Natalie Mering met zijn avontuurlijke uitweidingen, begeleid door piano, akoestische gitaar en drums, had een tijdloos effect, alsof die stem op vleugels door alle tijdperken dwaalde.