Column

Zou Assad nu dan toch gaan winnen?

Column

Carolien Roelants is Midden-Oostendeskundige en scheidt op deze plaats de feiten van de hypes.

Foto Reuters

Roelants, Carolien 08-2013 007

Op het gevaar af dat u u al hebt overeten aan Trump en de al dan niet zwarte toekomst van de wereld, gooi ik er toch ook mijn inzichten nog eens tegenaan. Hoogst speculatief, u hebt gelijk. Maar het is gewoon leuk om bijvoorbeeld wat achtergrond te geven over mannen (érg weinig vrouwen, op Sarah Palin na, maar die telt dan wel weer voor veel) die worden genoemd voor de belangrijke banen in de regering-Trump. Althans mannen met wie het Midden-Oosten te maken krijgt.

Want naast de uitspraken van Trump zelf over de regio zullen die benoemingen veel zeggen over de koers.

De Iraanse leiding moet zich hoe dan ook schrap zetten, maar nóg schrapper als oud-VN-ambassadeur en fervent neocon John Bolton als minister van Buitenlandse Zaken zou worden benoemd. Bolton is ervan overtuigd dat het nucleaire akkoord met Iran een Iraanse atoombom juist dichterbij heeft gebracht, dus „to stop Iran’s bomb, bomb Iran”.

Ik zou zeggen dat we al genoeg oorlog hebben in het Midden-Oosten, maar daar schijn je over te kunnen twisten. Of ex-Huisvoorzitter Newt Gingrich op Buitenlandse Zaken, die een belangrijke rol heeft gespeeld in Trumps campagne?

Gingrich is een van die hoge Amerikaanse ex-politici en -functionarissen die voor een prettige tegemoetkoming sinds jaar en dag de Iraanse oppositiesekte Mujahedeen-Khalq op zijn jaarvergaderingen komen verheerlijken.

Wie het ook wordt, Iraanse leiders zien de bui hangen en hebben al gewaarschuwd tegen ontmanteling van het nucleaire akkoord, dat door Trump zelf als een onding is gekenschetst. Hij heeft niet gezegd dát hij het zal opzeggen, en dat kan ook niet, want het is een internationale overeenkomst, verankerd in VN-resoluties. Maar je kunt het wél fataal ondermijnen. Het Congres heeft daar erg veel zin in. Het zet volgende week al de eerste stap om te verhinderen dat Boeing voor 17 miljard dollar tachtig vliegtuigen aan Iran verkoopt. Ik vraag me wel af: hoe gaat dat samen met de banen voor Amerikaanse arbeiders die Trump zo hoog op de agenda heeft?

Voor andere autoritaire regimes is Trumps verkiezing goed nieuws. De Golfstaten kunnen ervan op aan dat een zakenman als Trump zoveel mogelijk wapens wil blijven verkopen; pech voor de Jemenieten die daarmee worden bestookt. Erdogan, Netanyahu, Sisi, hij heeft ze allemaal geprezen wegens de stabiliteit die zij (schijnbaar) vertegenwoordigen. En dus slecht nieuws voor opposities in welke vorm dan ook, Gülenisten, Koerden, Palestijnen, Syrische rebellen, noem maar op.

In een vraaggesprek met de Wall Street Journal na zijn verkiezing zei Trump dat we „rebellen in Syrië steunen van wie we geen idee hebben wie ze zijn”, en dat hij prioriteit geeft aan de strijd tegen de Islamitische Staat. „Mijn mening over Syrië is tegenovergesteld aan die van veel mensen.” Maar niet tegenovergesteld aan die van Poetin. Zou Assad dan toch gaan winnen?