Recensie

Verkouden hoorns bij het St. Petersburg Filharmonisch

De oude glans van Joeri Temirkanov en het St. Petersburg Filharmonisch Orkest lijkt er een beetje af.

Dirigent Joeri Temirkanov. Foto St. Petersburg Filharmonisch Orkest

Dertig jaar geleden was Joeri Temirkanov chef-dirigent van het Mariinsky Orkest, dat tegenwoordig internationaal furore maakte onder Valeri Gergiev. Temirkanov stapte over naar de stadsgenoten van het St. Petersburg Filharmonisch, dat ooit legendarische Sjostakovitsj-premières speelde. Maar de oude glans leek er in het Concertgebouw een beetje af.

De begeleiding van Ravels Pianoconcert in G was nochtans adequaat en attent, en bood solist Jean-Yves Thibaudet volop gelegenheid de pianopartij te kneden. Met superieure lichtvoetigheid dartelde Thibaudet door een waaier aan kleuren, met het poëtische tweede deel als verstild hoogtepunt.

Van een Russisch orkest zou je vervolgens een zinderende Sacre du printemps verwachten, maar de Petersburgers lieten het afweten in Stravinsky’s succès de scandale. Temirkanov zorgde voor een paar treffende momenten, maar wat overheerste waren rommelige bassen, verkouden hoorns, allerhande slordigheden en onbeholpen gefraseerde soli. De overmacht van strijkers gloeide bij vlagen glorieus, maar veel vaker was de orkestklank hard en hol. De Sacre blijft na ruim een eeuw een overweldigend en enerverend stuk, zelfs in de nogal lompe, weinig geïnspireerde variant van de Petersburgers, en het publieke onthaal was enthousiast.