Opinie

... liet ik alle spiegels uit het Witte Huis verwijderen

Tot 8 november vormden gulzig narcisme en een permanente zucht naar erkenning Trumps brandstof. De hoogste Trump-toren gebouwd, de beste Trump-deals gedaan, de mooiste vrouwen niet of wel, de onwaarschijnlijkste verkiezingszege. Never enough, heet een Trump-biografie.

Nu is hij zeventig en aanstonds de machtigste mens ter wereld. ‘t Hoogste gehaald. Is het genoeg? Vast niet; Trump blijft Trump. Maar behoeftebevrediging vergt vanaf nu een ander kunstje. Niet Donald Trump groot maken, maar Amerika ‘great again’ maken. Een land en natie leiden, geen bedrijf en uitvergroting van zijn ego. Al Trumps opmerkelijke talenten en ondeugden – impulsieve zelf-enscenering, bluf, minachting voor tegenstanders en zwakkeren, controverse als gratis reclame – moet hij een slag draaien. Alleen dan kunnen ze de energie opwekken voor wat hij zijn zestig miljoen Amerikaanse kiezers beloofd heeft, banen en infrastructuur voorop.

Dat betekent: niet streven naar aandacht maar naar roem, naar een plaats in een verhaal dat langer duurt dan hijzelf. Als hij het Witte Huis aanziet voor een volgende Trump Toren zal het voor de narcist in hem misgaan. Amerika is te groot, te divers, te vrij om zich geheel naar zijn executieve leider te plooien.

Misschien kan Trump de autoritaire dealmaker zaken doen met collega’s Poetin, Xi of Erdogan. Maar als president van een democratische grootmacht heeft hij meer tegenmachten en tikt de klok van de herverkiezing. Dus spiegels het Witte Huis uit, en vier jaar durende zandlopers erin.