Lee Towers in het ziekenhuis

Ik ben interventiecardioloog. Een asgrauwe patiënt met een acuut hartinfarct werd door de ambulancebroeders naar de hartkatheterisatiekamer gebracht voor een spoed-dotterprocedure.

Een van onze verpleegkundigen liep naast de brancard mee terwijl hij zijn mobiel tegen het oor van de patiënt hield.

„Wat doe je nou?”, vroeg ik verbaasd. „Lee Towers!”, was het antwoord.

Ik dacht aan You never walk alone, bij wijze van verlichting. Sympathiek gebaar, maar niet gebruikelijk.

Toen ik mij aan de patiënt voorstelde maakte ik het karakteristieke elleboog-gebaar van de zanger, om nog wat meer van de spanning weg te nemen. Mijnheer gaf geen sjoege.

„Wat doe jij nou?”, vroeg dezelfde verpleegkundige.

“Lee Towers!”, zei ik.

Hoongelach.

“Litouws, niet Lee Towers! Meneer is Litouwer…”