Recensie

Het verdriet te lijf in Donna Donna

Regisseur Lidwien Roothaan brengt meer drama aan dan Peer Wittenbols’ tekst kan verdragen. Overacting ligt op de loer.

Donna Donna

De toneelzinnen lopen soepel, ze bezitten een poëtische lading, soms te schoonschrijvend mooi. Dramatische gegevens zijn er ook volop: een jonge vrouw, Donna, die haar geliefde verliest in een oorlog. Hij is kapotgeschoten. Er is een onbereikbare vader; er zijn een biologische moeder en de spreekwoordelijke boze stiefmoeder.

Verlies verwerken

In Donna Donna van Peer Wittenbols door Orkater probeert de radeloze Donna, gespeeld door Yara Alink, haar verlies te verwerken. In deze muziektheaterproductie gaan de klanken van componist Martin Fondse een intens verbond aan met de tekst. Aan het toneelplafond hangt gloednieuwe huisraad: strijkplank, kinderwagen, droogrek. Alles wat de jonge Donna geluk zou brengen, maar het is onbereikbaar hoog en ver. Vormgeefster Catharina Scholten verdient lof. Soms, als op een onzichtbare tochtstroom, wiegen de objecten verleidelijk.

De tekst gaat verder na de video

Regisseur Lidwien Roothaan brengt meer drama aan dan Wittenbols’ tekst kan verdragen. Overacting ligt op de loer. Ria Marks als echte moeder en Lieke-Rosa Altink als stiefmoeder hebben een vervreemdend-karikaturale speelstijl, vol dynamiek, die geleidelijk haaks staat op het verdriet van Yara Alink. De beide vrouwen gaan een verbond aan, dat ze perfect en met de juiste mengeling van jaloezie en respect spelen.

Donna zelf raakt hierdoor enigszins op de achtergrond, en dat is jammer: Alinks spel is van grote zuiverheid. Wittenbols’ tekst is vaardig, net zoals Winterbloemen door Suburbia dat ook nu speelt. Hierin brengen vier vrouwen na een ongeval een ijzig koude sneeuwnacht door langs de snelweg; de emoties laaien hoog op met veel oud zeer en boosheid. Maar net als in Donna Donna is het nét niet perfect en rauw genoeg, het is soms te nalatig in het creëren van allerdiepste pijn.