Column

Stempas

Op de dag van de Amerikaanse verkiezingen vind ik een stapeltje enveloppen in mijn brievenbus met daarop vetgedrukt: STEMPAS. In verwarring open ik de brief en weet het ineens weer: de Woonvisie! Maar natuurlijk! Eind deze maand mogen we in Rotterdam naar de stembus, dit keer voor een referendum over het plan van wethouder Schneider om twintig duizend sociale huurwoningen te slopen of te verbouwen en daar duurdere woningen voor terug te bouwen. Dit alles om meer hogere- en middeninkomens naar de stad te lokken voor een „evenwichtigere samenstelling” van de Rotterdamse bevolking.

Zonder iets te zeggen overhandig ik mijn stemgerechtigde (en inwonende) zoon plechtig zijn stempas, benieuwd naar zijn reactie. „Huh, nu al?” vraagt hij verbaasd. „Op welke partij ga jij stemmen, mam?” Als ik uitleg dat het niet om verkiezingen gaat, maar om een volksraadpleging over de Woonvisie, kijkt hij nog verbaasder. „Woonvisie, wat is dat?” Ik vraag hem de bijgevoegde brochure door te nemen, maar daar blijkt hij niet veel wijzer van te worden.

Aan slechts een paar regels aan informatie moet hij genoeg hebben om zich een mening te vormen over „een plan van het college waarin staat hoe Rotterdam zich wil blijven ontwikkelen als woonstad”. Geen woord over de sloop van sociale huurwoningen, waarvoor mijn 22-jarige al een poosje op de wachtlijst staat. Als ik hem uitleg wat de achterliggende reden is voor het referendum, blijkt hij wel degelijk op de hoogte van de sloopplannen van het gemeentebestuur en vraagt hij zich af waarom dat woord zo angstvallig gemeden wordt in de brochure. Ik hoef het antwoord niet eens te geven, hij blijkt slim genoeg om zelf te concluderen dat de gemeente daar de aandacht vooral níet op wil vestigen.

Want dat is precies wat er gebeurt, leg ik hem uit, en ook de reden waarom de wethouder en de coalitiepartijen zich tot nu toe zo stil hebben gehouden. Met zo min mogelijk informatie en minimale aandacht voor dit stadsreferendum hopen ze natuurlijk op een zo laag mogelijke opkomst. Als ik zeg het een slimme tactiek te vinden, wordt hij boos. Nog bozer wordt hij als ik ook nog eens verklap voorstander te zijn van die Woonvisie en demonstratief mijn envelop (‘toedeledokie!’) in de prullenbak gooi. Maar als ik hem adviseer hetzelfde te doen, grist hij zijn stempas van tafel en zegt: „Dat maak ik zelf wel uit.”

Zul je zien: gaat hij voor het eerst van zijn leven nog naar de stembus ook. En is het straks ook nog eens mijn schuld als die Woonvisie de prullenbak in gaat.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelancejournalist en stadsgids in Rotterdam.