Lapt hij het klimaat aan zijn laars?

Foto Dominick Reuter/AFP

Op de grote klimaatconferentie die op dit moment wordt gehouden in Marrakesh vraagt iedereen zich af hoe het nu verder moet. De man die in januari de leider wordt van een van het meest vervuilende land ter wereld, heeft al eens gezegd dat hij het klimaatakkoord van Parijs afwijst en wil heronderhandelen.

Trump heeft de directeur van het Competitive Enterprise Institute, Myron Ebell, aangewezen als de man die het milieuagentschap EPA gaat hervormen. Ebell vindt klimaatverandering „niets om je zorgen over te maken”. Trump zelf twitterde ooit dat de opwarming een Chinees complot is om Amerikaanse banen te stelen.

Om Trump de pas af te snijden zorgde de rest van de wereld ervoor dat het klimaatakkoord nu al officieel in werking is getreden. Daardoor kan een land er pas over vier jaar van af.

Maar wie houdt Trump tegen als hij het klimaatakkoord aan zijn laars wil lappen? Een van de zwakheden van het Parijse akkoord is dat er niets dwingend is vastgelegd over wat individuele landen gehouden zijn te doen om hun uitstoot van broeikasgassen te verminderen. Er liggen alleen beloftes. Zo hoefde president Obama het akkoord niet aan het door Republikeinen gedomineerde Congres voor te leggen.

Trump heeft op zijn website een bescheiden ‘America First energy plan’ geformuleerd. Daarin rept hij met geen woord over klimaat. Hij bepleit dat alle nog niet opgepompte schalieolie en gasreserves „ter waarde van 50.000 miljard dollar” aangesproken moeten worden, net als de nog voor honderden jaren aanwezige reserves aan „schone kolen”. Verder wil Trump een einde maken aan het door Obama ingestelde moratorium op de winning van steenkool op federaal land en hij wil ook overal voor de kust naar olie laten boren. Door alle beschikbare fossiele brandstoffen te gebruiken, moeten de VS energie-onafhankelijk worden.

Trump kan een ongebreidelde speurtocht naar fossiele brandstoffen organiseren. Maar worden die dan ook gewonnen? Er is wereldwijd geen tekort aan olie en gas. De prijs is laag. En het is kostbaar om de olie uit het schaliegesteente te persen. En de prijs van duurzame energie daalt zo snel, dat die soms al concurrerend is met die van olie en kolen.

‘De VS missen de boot’

De reactie in Marrakesh van het Climate Action Network, waarin milieugroepen samenwerken, op Trumps verkiezing is veelzeggend: het is teleurstellend dat de volgende Amerikaanse president nog niet beseft dat de wereld bezig is een einde te maken aan het gebruik van fossiele brandstoffen. De kans bestaat dat de VS de boot missen op weg naar een duurzame toekomst.

Maakt het dan niets uit wie in het Witte Huis zit? Zeker wel. Trump wil af van klimaatbeleid dat kolencentrales, industrie en transport aan banden legt. En hij voelt niets voor het stimuleren van wind- en zonne-energie. Hillary Clinton wilde juist zonne-energie voor alle Amerikaanse huishoudens, pleitte voor energiebesparing en een vermindering van de olieconsumptie met 30 procent tot 2025. Innovatieconsultancy Lux Research becijferde dat dit in de komende acht jaar 3,4 miljard ton kooldioxide kan schelen.