Ayla tilt het Kruisplein op naar grotestadsniveau

Restaurantrecensie Rotterdam Deze week eet Wim de Jong bij Ayla. “Comfort food met een subtiele dosis eigenzinnigheid en avontuur, dat is het basisrecept voor de vele gerechtjes die in Ayla onder die mediterraans-Arabische vlag (zeg maar: Yotam Ottolenghi-stijl) varen.”

Foto Rien Zilvold

Er is ruim anderhalf jaar met de transformatie gemoeid geweest, maar het was het wachten waard. Met de komst van Ayla heeft het Kruisplein dan eindelijk dat kleine beetje allure gekregen waaraan het op dit centraal gelegen stadsplein altijd heeft ontbroken. In de plint van de lage Mecanoo-flat is het restaurant sinds kort in de plaats gekomen van Nightshop Sjako en de naastgelegen shoarmaboer. De Damrakisering van de belangrijkste route van en naar het Rotterdamse CS lijkt er definitief mee bedwongen.

Ayla is van de drie eigenaren die de stad eerder verrijkten met de Ontbijtbar, Biergarten, The Suicide Club en Mess: Tijmen Meijer, Roeland Flierman en Nikki van Dijk. De vierde persoon in dat ondernemerscollectiefje, chefkok Marnix Benschop, heeft zich onlangs laten uitkopen. De ongedurige Benschop wil zijn handen vrij hebben om straks met collega-kok Alexander Wong een zaak op de West-Kruiskade te beginnen met varkensvlees als enige specialiteit. Voor diens vertrek heeft Benschop nog wel de op de mediterrane en Noord-Afrikaanse keuken geïnspireerde kaart van Ayla samengesteld. En ook in dit nieuwe restaurant mag je je als gast daar weer gelukkig mee prijzen.

Ottolenghi-stijl

Comfort food met een subtiele dosis eigenzinnigheid en avontuur, dat is het basisrecept voor de vele gerechtjes die in Ayla onder die mediterraans-Arabische vlag (zeg maar: Yotam Ottolenghi-stijl) varen. Het is de bedoeling dat je ze alle met je tafelgenoten deelt, wat voor mijn eigen gezelschap de aanmoediging is om de hele tafel maar meteen vol te laten zetten. Besteld worden onder andere de gevulde inktvis met chorizo, Hollandse garnaal en zuurdesem (16 euro), de octopus met tomaat, basilicum en gerookte feta (14 euro), de halve kreeft met harissa-boter (28,50 euro), de Siciliaanse couscous met kreeft, mosselen en gamba’s, gegrilde groene asperges met ansjovis, pata negra en platte peterselie (8 euro) en de Spaanse bloedworst met rode kool, granaatappel en sinaasappel (9,50 euro).

Over laatstgenoemde schotel valt dan nog wel een nootje te kraken omdat de brosheid van die bloedworst nog ernstig te wensen overlaat, maar voor het overige is het niets minder dan een feestmaal waar we ons aan tegoed doen. Met name die octopus met een antiboisse van tomaat gaat zó snel op dat de bediening vrijwel direct na het uitserveren ervan weer terug naar de keuken kan om nog een tweede bord te halen. Vervolgens komen dan nog de kippendijen met pompoenchutney, amandel en koriander (10 euro), de uitgelezen ‘house steak’ met witte ui en paarse mosterd (16 euro), de gebakken schol met gestoofde sla, peterselie en olijf alsmede de kroketjes gevuld met ossestaart en girolles (7,50 euro) voorbij. De mond-tot-mondreclame doet hier haar werk letterlijk.

Bodega

Ayla is ook in zijn inrichting een heel prettig restaurant om neer te strijken. Het heeft de warme sfeer van een Spaanse grotestads-bodega en de kosmopolitische vibe die ten langen leste enigszins bij dat vermaledijde Kruisplein begint te passen. De architecten van Mecanoo hebben hun oorspronkelijk ontwerp ook zodanig aangepast dat je nu vanachter een grote glazen pui zicht op het leven op straat hebt. Er is plek genoeg voor hele families en groepen, en voor een dichte deur hoef je er nooit te staan: de zaak is 365 dagen per jaar geopend en serveert al vanaf 8 uur ’s ochtends een warm ontbijt, waaronder – heel grotestads, vermoed ik – een ‘kapsalon’ met frites, eendenlever, aïoli en gebakken ei.