Opinie

‘Amerika is mijn land niet meer, ik schaam me’

Opinie In elke vezel voelde Karen Kao zich Amerikaanse. Maar nu wil ze haar paspoort inleveren. ‘Het voelt als mijn huid afstropen.’

Een verstandig man zei eens tegen mij: je gaat niet van de voetbalclub af, alleen maar omdat je de coach niet mag. Hij doelde op paus Benedictus XVI en de Katholieke Kerk. Ik denk aan Donald Trump en mijn Amerikaanse staatsburgerschap.

Ik heb in deze rampzalige verkiezingstijd steeds gezegd dat ik mijn paspoort zou inleveren als Trump president zou worden. Tijdens de voorverkiezingen was dat misschien nog een loos gebaar, want toen wisten we allemaal dat de trekker nooit zou worden overgehaald. Maar kijk nu eens.

Wat zou het nadeel zijn? Ik zou niet stateloos worden – ik heb een Nederlands paspoort. Daar kom ik ook de VS mee in, al zal ik bij de douane in de lange rij moeten. Ik zal een visum moeten hebben als ik op bezoek wil bij mijn ouders, mijn broers, mijn jeugdvrienden. Aan de tijd die ik kan blijven, zal een grens zijn. Zodra ik er afstand van doe, is die stap onherroepelijk. Maar dit zijn hoogstens ongemakken.

Het idee om mijn Amerikaanse staatsburgerschap op te geven, voelt aan alsof ik mijn eigen huid afstroop. Ik ben in elke vezel van mijn lichaam Amerikaans. Ik geloof in de democratie, de rechtsstaat en gelijke kansen voor iedereen. Ik geloof dat een overheid een zorgplicht jegens haar burgers heeft en dat die burgers een loyaliteitsplicht jegens hun overheid hebben. Als de wet zo is, dan houd je je daaraan.

Maar dit is niet mijn land niet meer. Ik herken me niet in de retoriek, de stroom van verbaal geweld tegen alles en iedereen die vandaag toevallig het doelwit is. Mijn ouders leerden mij als immigranten om beleefd te zijn tegen iedereen, niet alleen tegen de mensen die op mij lijken of het met mij eens zijn. Ze hielden mij voor dat het in Amerika zo hoorde. Ik begreep dat dit de spelregels voor die club van ons waren.

Is het laf om te vluchten als het dak van het clubhuis in brand is gevlogen? Misschien zou ik moeten blijven om te helpen met de wederopbouw. Misschien is dit alleen maar een vlucht naar mijn eigen ‘echokamer’ om niet naar het lawaai van de trumpisten te hoeven luisteren.

Voor het eerst van mijn leven schaam ik me ervoor Amerikaans te zijn. En dan gaat het niet alleen om de komende president Trump. Het gaat ook om de meerderheid van mijn medeburgers die gezamenlijk hebben besloten hem deze titel te verlenen. Wee mijn geliefde land.

Ik heb op 8 november gestemd. De uitslag werd niet wat ik had gewild, maar zo werken verkiezingen. Misschien zal ik opnieuw moeten stemmen, ditmaal met mijn voeten.