Column

Trumps aanhang werd te lang genegeerd

aharouaylamyae0

I did not see this coming, mompelt een man, terwijl hij op het grote scherm op Times Square de voorstand van Trump op Clinton ziet oplopen. Er heerst een verslagen en wat bedrukte sfeer tussen alle lichtgevende reclameborden.

Een paar uur eerder, toen alle kaarten nog openlagen, was ik bij het feestje van Clinton. Toen was iedereen er nog van overtuigd dat de 45e president in het Witte Huis een vrouw zou zijn. Er werden Amerikaanse vlaggetjes uitgedeeld, er werd gezongen en er heerste een opgetogen sfeer. Op verkiezingsnacht wandel ik steeds tussen Times Square, het Hilton Hotel, waar Trump later die avond zijn overwinningsspeech houdt en de Fox studio’s waar een menigte Trump-fans buiten staat.

Als duidelijk wordt dat Trump president wordt, sta ik tussen die menigte. Al gauw wordt er „USA, USA, USA” gescandeerd, en „Lock her up, lock her up!”

Naast me staat een groep supporters te discussiëren over hoe snel ze de gevangenis in moet en hoe reëel de doodstraf is.

Links van me legt een Trump-supporter die inmiddels bijna schor is een hand op mijn schouder. Hij vertelt me dat alle mensen om me heen echt niks tegen moslims hebben. En als ik „that burqa thing” – mijn hoofddoek – om wil houden, dan kan dat best. Als ik maar werk en mijn belastingen betaal en me inzet om „America great” te maken.

Ik weet niet eens wat ik terug kan zeggen.

Terug naar Times Square waar het lijkt alsof er niets is gebeurd. De schermen spelen weer reclames af, de menigte die een paar uur eerder met ingehouden adem naar boven tuurde is verdwenen. We horen dat Trump naar het Hilton onderweg is en snellen daar naartoe. Er staan dranghekken met een groep supporters. De verkopers van Trump-petjes en vlaggen doen goede zaken. Af en toe schreeuwt er iemand „Truuuuuuump” in mijn gezicht. Ik vraag een agent die achter de dranghekken staat wat hij ervan vindt. „I just wanna go home”, verzucht hij.

Terug naar Fox. Onderweg kijkt een man van buiten door de ruit naar de tv in een café. Ik vraag hem of hij heeft gestemd. Dat heeft hij, voor Clinton. Hij geeft me een uitleg die ik in vele versies en metaforen voorbij heb horen komen. De keuze was tussen diarree en constipatie. Je moet kiezen, maar „either way you’re fucked”.

Het ongeloof over Trump als president zit er nog steeds in. Een verklaring laat tijdens het schrijven van deze column nog op zich wachten. Misschien zit het probleem juist wel in het ongeloof. Dat zegt namelijk wat van de bubbel waarin veel van ons leven. Het is makkelijk en verleidelijk om supporters van een populistische partij weg te zetten als gekkies, fascisten, seksisten, homofoben en noem maar op. Het verwijt dat ze vaak krijgen is dat ze niet nadenken, dat het stemmers vanuit de onderbuik zijn.

Maar is die gedachte zelf niet lui en ondoordacht? Hoe kan het dat de winst van Trump (hij behaalde meer kiesmannen, maar niet meer stemmen dan Clinton) voor zoveel mensen een verrassing blijkt? Hoe kan het dat de stem van de bijna meerderheid niet werd gehoord ?

Een Republikeinse adviseur verklaarde het ongeloof bij media en politici als volgt bij Politico: „They are in a bubble, and that bubble has just been burst.”

Over vier maanden is het onze beurt om te gaan stemmen. De hoogste tijd om bubbels leeg te prikken.