Commentaar

Trump, de nieuwe president die komt met oude beloften

nrcvindt

Donald Trump zou de geschiedenisboeken ingaan als de eerste man die het bij Amerikaanse presidentsverkiezingen opnam tegen een vrouw – en verloor. Zoveel was zeker. Totdat Amerika naar de stembus ging en koos voor Trump. De verkiezing van de Republikeinse kandidaat zond een schokgolf door de VS en de wereld. Voor het politieke establishment van Washington D.C. is de overwinning van de kapitaalkrachtige buitenstaander verbijsterend.

Trumps overwinningstoespraak deze woensdagochtend was kennelijk bedoeld als middel om alle overspannen verwachtingen tot bedaren te brengen. Ineens klonk de vastgoedmagnaat helemaal niet meer als een boze buitenstaander. Integendeel. Geheel in de traditie van de gebruikelijke overwinningsrede riep hij op tot eenheid. Hij beloofde de president te zijn van alle Amerikanen, ook van degenen die tegen hem hebben gestemd. De Democratische tegenstander Hillary Clinton, die hij gisteravond nog wilde laten opsluiten, dankte hij uitvoerig voor haar inzet in de verkiezingsstrijd.

Zijn overwinning heeft Trump naar het zich laat aanzien te danken aan de verontruste, verongelijkte en vooral witte burgers van het Amerikaanse platteland. Hen beloonde hij met de belofte miljoenen mensen aan het werk te zetten in grote infrastructurele projecten. En met de belofte dat zij niet langer vergeten worden. De zakenwereld beloofde hij verdubbeling van de economische groei. De buitenwereld zegde hij toe dat de VS onder zijn regering weliswaar de Amerikaanse belangen voorop zet, maar zal samenwerken met alle naties die dat willen. Hopelijk realiseert Trump zich dat loze beloften slechts garant staan voor nieuwe problemen.

De lange en slopende verkiezingsstrijd was vuil, bizar en onvoorspelbaar. Wat er aanvankelijk uitzag als een bij voorbaat gewonnen race voor Hillary Clinton, werd een campagne die zijn weerga niet kende. Clinton had aanvankelijk vooral last van de linkse Bernie Sanders die haar kandidatuur betwistte en nietsonziend haar campagne torpedeerde met aanvallen op haar banden met de financiële wereld en de bezittende klasse. Maar Clinton bleek zelf haar grootste tegenstander, door haar omstreden omgang met privé-emailaccounts en haar algemene neiging tot een regentesk soort geslotenheid. De door velen gedroomde doorbraak voor de emancipatie van vrouwen ging niet door. Dat valt te betreuren.

Door alle heisa in achterliggende maanden zou bijna vergeten worden dat het moeilijkste nu nog moet komen: president zijn van de Verenigde Staten.

Het echte werk van Trump begint nu pas.