Recensie

‘Reve’s ‘The Evenings’ is een hoeksteen van de Europese literatuur’

De Britse recensenten jubelen over De Avonden. Gerard Reve schreef een ‘verborgen meesterwerk’. Reve wordt vergeleken met Camus en Knausgard. Ook zijn humor wordt opgemerkt.

©

„Wat kan je in tijden van hypes zeggen over een boek dat in de handen van elke lezer zou moeten komen?” Die vraag stelt de Britse auteur Tim Parks in zijn laaiend enthousiaste bespreking van The Evenings – de vertaling van Gerard Reves De avonden. De vertaling door Sam Garrett kwam 3 november uit en werd in minder dan een week in diverse media jubelend ontvangen.

„Het gebeurt een recensent maar heel zelden, dat hij een roman onder ogen krijgt die niet alleen een meesterwerk is, maar ook een verborgen hoeksteen van de moderne Europese literatuur”, begint Park zijn recensie in The Guardian. Hij vertelt over het boek, over ander werk van Reve, de ontvangst in 1947 van De avonden in Nederland en stelt dat het een gemis is dat de Britten nu pas kennis maken met de roman. Dat er 70 jaar gewacht moest worden, toont volgens hem een hiaat binnen de uitgeverswereld waarin er te weinig aandacht is voor kleine taalgebieden.

Scherp oog voor absurditeit

Beknopter is de bespreking in The Financial Times. Recensent Laura Garmeson vindt net als Parks dat de roman nog steeds modern is. Ze sluit af met de vaststelling: „Met het eindeloze rollen van sigaretjes en de uitgestorven straten, leest The Evenings bij vlagen als een noir-thriller, maar dan zonder een plot. Reve’s scherpe oog voor absurditeit, zet het gewone in een nieuw, zij het macaber licht.”

Opvallend is dat ook in de Verenigde Arabische Emiraten enthousiast wordt gereageerd op het boek. In het – overigens op een Engels publiek gerichte – maandblad The National schrijft recensent Malcolm Forbes: „Dit is een scherp, sfeervol en sardonisch grappig boek dat zijn tijd ver vooruit was. Het heeft nog steeds de kracht om te choqueren maar ook om te betoveren: het boek is met lef geschreven en de gedachten en daden van de held maken het een klassieker in elke taal.” Forbes vergelijkt het vervolgens met De vreemdeling van Albert Camus, omdat beide boeken lezen als „een studie in wreedheid en verveling”. En hij herkent er Mijn strijd van Karl Ove Knausgard in, omdat in beide boeken zo veel ruimte wordt vrijgemaakt voor het neerzetten van details uit het alledaagse leven.