Recensie

‘Weepie’ slaagt er niet in de tranen te laten wellen

De regisseur van The Light Between Oceans wil heel graag dat we voelen, maar het drama dat zich ontvouwt laat je betrekkelijk koud. ●●●

Melodrama is een van de lastigste genres om te maken. De grens tussen oprechte tranen en vals sentiment is dun. Ook al dwingt de filmmaker via vertelwijze en stijlkeuzes per definitie de tranen af, het moet voelen alsof ze vanzelf komen. Andersom kan ook. De regisseur wil heel graag dat we voelen, maar het drama dat zich ontvouwt laat je betrekkelijk koud. Dat laatste is het geval bij The Light Between Oceans, een verfilming van het gelijknamige boek door Derek Cianfrance, de talentvolle regisseur die in 2011 doorbrak met het relatiedrama Blue Valentine.

The Light Between Oceans begint als de Eerste Wereldoorlog net is afgelopen en soldaat Tom (Michael Fassbender) solliciteert naar een positie als vuurtorenwachter op het onbewoonde Australische eilandje Janus, dat tussen twee oceanen ligt. Na vier afschuwelijke jaren aan het front wil hij het verleden achter zich laten.

Al snel voegt zijn kersverse, levendige echtgenote Isabel (Alicia Vikander) zich bij hem. Nadat zij twee miskramen heeft gehad, spoelt op een middag een bootje aan met daarin een dode man en een huilende baby. Tom wil het rapporteren, Isabel overtuigt hem het baby’tje als hun eigen kind op te voeden. Het paar is lang gelukkig, totdat Tom erachter komt dat de biologische moeder nog leeft. Wat te doen?

Het verhaal verwijst naar de Romeinse god Janus, iemand met twee gezichten. Die dualiteit kleurt de film: heden en verleden, leven en dood, liefde en haat, leugen en eerlijkheid. Inhoudelijk krachtig materiaal waaruit een overtuigend melodrama geboetseerd kan worden. Daarnaast heeft Cianfrance de beschikking over schitterende locaties, sensitieve en charismatische acteurs, een fraaie aankleding en een goede cameraman.

Lees ook:‘We hebben onze rollen geleefd’ - Derek Cianfrance, Alicia Vikander en Michael Fassbender vertellen over The Light Between Oceans.

Toch komt er niet het krachtige en ontroerende brouwsel uit waar je op hoopt. Cianfrances close-ups gaan een beetje storen, evenals de zeurderige pianomuziek en te moderne cameravoering: soms iets te beweeglijk en met die door licht overspoelde ramen die momenteel in de mode zijn in historisch drama. The Light Between Oceans bevat sterke scènes, maar het is net niet genoeg om de traanbuisklieren in gang te krijgen.