Cultuur

Interview

Interview

Het prille geluk van Isabel (

©

‘We hebben onze rollen geleefd’

Interview Derek Cianfrance, Alicia Vikander, Michael Fassbender

Het echte leven betrapt in de onvervalste tranentrekker ‘The Light Between Oceans’.

The Light Between Oceans is voor Michael Fassbender en Alicia Vikander geen film als alle andere, want ze werden verliefd op elkaar op de set en ze zijn nog steeds bij elkaar. Dat is al weer enige tijd, want regisseur Derek Cianfrance zat vijftien maanden in de montageruimte, de film is al in september 2014 gedraaid. De regisseur maakte het zichzelf niet gemakkelijk, door liefst 209 uur aan ‘momenten’ te draaien. In de tussentijd won Vikander de Oscar voor beste actrice in een bijrol voor The Danish Girl en was Fassbender te zien als Apple-oprichter Steve Jobs in Jobs.

Cianfrance bewees met zijn doorbraak, de scheidingsfilm, Blue Valentine (2010), al dat hij nogal van de grote emoties is. Ook The Light Between Oceans, naar de succesvolle roman van M.L Stedman, is een onversneden weepie. Fassbender speelt Tom, die getraumatiseerd is teruggekeerd uit de Eerste Wereldoorlog en een baan aanneemt als vuurtorenwachter aan de westkust van Australië. Daar krijgt hij gezelschap van zijn nieuwe, jonge vrouw Isabel (Vikander), maar het prille geluk wordt overschaduwd door twee miskramen. Op een dag spoelt een roeiboot aan met daarin het lichaam van een dode man en een levende, huilende baby. Het stel besluit de baby te houden en op te voeden als hun eigen kind, zelfs als ze erachter komen dat de echte moeder (Rachel Weisz) wanhopig haar kind zoekt.

Lees de recensie van ‘The Light Between Oceans: ‘Weepie’ slaagt er niet in de tranen te laten wellen

Gênante en gevaarlijke emoties

De film is op locatie gedraaid in Nieuw-Zeeland, dat moet doorgaan voor Australië. In dat land was al het belastingvoordeel opgesnoept door de vijfde aflevering van Pirates of the Caribbean, waarna Cianfrance met zijn film moest uitwijken.

„Het landschap moest passen bij de grote emoties in de film”, zegt Cianfrance na de première van de film in Venetië. „Emoties kunnen heel gênant en gevaarlijk zijn. Alle fouten en vergissingen in mijn eigen leven zijn altijd voortgekomen uit emoties. Als regisseur probeer ik zo dicht mogelijk bij de emoties te blijven, zonder een oordeel te hebben.”

Cianfrance zoekt naar de momenten waarin de acteur en de rol versmelten en niet meer van elkaar zijn te onderscheiden, vertelt hij. „Momenten die zich niet laten herhalen: ik wil een getuige zijn van het leven zelf, als een documentairemaker die werkt in fictie. Ik ben geobsedeerd door de dualiteit van mensen. Niemand is alleen maar goed of alleen maar slecht. Dat geldt ook voor mij. Ik ben een aardige kerel, maar ik ben ook een enorme lul.”

Ervaring voor het leven

Vikander en Fassbender praten in Venetië gezamenlijk met de pers. Alicia Vikander: „De cast en de crew verbleven zes weken in caravans dichtbij de set. Aanvankelijk voelde ik daar niet zo veel voor. Het maken van een film is zo intens, ook door de tijdsdruk die er altijd is, dat je ’s avonds tijd nodig hebt om afstand te nemen en te ontspannen. Maar ik wilde Derek ook niet teleurstellen. We verbleven steeds in hetzelfde landschap. De schoonheid van Nieuw-Zeeland is echt adembenemend, met die enorme open ruimte. Nieuw-Zeeland geeft je sowieso het gevoel dat je helemaal aan het einde van de wereld verblijft. Na een draaidag bleven we bij elkaar, hielden barbecues en filmavonden, speelden gitaar. Deze film was echt een ervaring voor het leven. Dat komt niet zo vaak voor.”

Michael Fassbender: „Er zijn niet zo heel veel films gemaakt over een stel dat te lijden heeft onder meerdere miskramen. Dat is een onderwerp dat nog steeds enigszins taboe is. Maar dat is een tragische, menselijke ervaring, die heel veel voorkomt. De film speelt zich ook af in een tijd dat het leven veel harder was dan nu. Principes telden zwaarder. Tom is een man van principes die niet veel zegt, hij hoort bij een wereld die niet meer bestaat.”

Vikander: „Zelf heb ik geen kinderen, maar ik kijk wel uit naar het moment in de toekomst dat ik zelf een gezin zal hebben. Daarom vond ik het niet moeilijk om me te verplaatsen in de wanhoop van Isabel, als blijkt dat ze geen kinderen kan krijgen. Ze heeft het gevoel dat haar leven niet compleet is zonder een kind, ze rouwt omdat ze nooit het gevoel zal kennen een kind te voldragen, ze denkt dat haar lichaam niet goed genoeg is.”

Beter leren surfen

De komende jaren zal Fassbender wat minder vaak in films te zien zijn. Hij wil zich gaan concentreren op zijn eigen productiemaatschappij en wellicht zijn debuut maken als filmregisseur. Fassbender: „De afgelopen tien jaar heb ik met mijn hele ziel en zaligheid gewerkt. Dat was fantastisch, maar ik heb wel een zekere neiging om als een workaholic tekeer te gaan. Ik was misschien zo gedreven, omdat ik vrij lang heb moeten wachten voordat ik succes had. Ik was al dertig toen ik eindelijk van acteren kon leven. Nu wil ik het iets rustiger aan doen. Ik wil ook een beetje leven. Ik zal vaker op het strand te vinden zijn, want ik wil beter leren surfen.”

Fassbenders doorbaak kwam met zijn rol als de hongerstakende IRA-leider Bobby Sands in Hunger, de eerste speelfilm van regisseur Steve McQueen. Daarna maakte hij ook nog Shame en 12 Years a Slave met hem. Fassbender hoopt dat ze in de toekomst opnieuw gaan samenwerken. „Hij hoeft de telefoon alleen maar op te pakken en ik sta altijd klaar, waar en wanneer dan ook. Steve heeft mijn leven veranderd. Ik hou van hem.”