Recensie

Vader pakt te pas en te onpas zijn fopgebit erbij

De derde speelfilm van regisseur Maren Ade is een wonder van fijnzinnige ironie en ontregelend cynisme. ●●●●●

Eigenwijze vaders. De filmgeschiedenis heeft er heel wat voortgebracht, maar niet een zo onvoorspelbaar als de vader van Ines, een jonge zakenvrouw die in Boekarest een oliemaatschappij adviseert hoe ze door ontslagen en outsourcing zoveel mogelijk geld kunnen besparen en doelgericht carrière maakt in de wereld van expats en diplomaten. Ze is zo gestresst dat ze door alles uit haar evenwicht raakt en probeert tegelijkertijd onaangedaan door te wankelen op de hoogste hakken die het corporate uniform haar toestaan. Er kan geen lachje af.

Terwijl híj de practical joke juist lijkt te hebben uitgevonden. Vader Winfried, een gescheiden en vroeggepensioneerde leraar, loopt standaard met een fopgebit op zak dat hij te pas en te onpas (vooral dat laatste) over zijn eigen tanden schuift. Hij brengt haar voortdurend in verlegenheid, en zij lijkt te hebben bedacht dat je maar het beste net kunt doen alsof er niets aan de hand is.

Onmogelijke dochters. Ze lijken bij moeilijke vaders te horen. En dat is dan ook precies het steekspel dat de Duitse regisseur en producent Maren Ade (Zilveren Beer in Berlijn 2009 voor het al even venijnig precies uitgewerkte relatiedrama Alle Anderen) in haar derde speelfilm neerzet. De film is een wonder van fijnzinnige ironie en ontregelend cynisme.

De deadpanhumor en de duur van de film (162 minuten) vragen dat je even in de code van de film meegaat, maar daarna vliegt de tijd voorbij in een even tragikomische als absurdistische onttakeling van moderne familierelaties, die perverse parallellen vertoont met de consultancy- en businesscultuur van het nieuwe Europa, en de rafelranden van de economische unie. Soms lijkt het alsof die hele vader-dochterrelatie maar een afleidingsmanoeuvre is om de camera terloops uit een kantoorgebouw te kunnen laten kijken naar een Roma-getto dat vanaf de straatkant achter een muur is weggewerkt.

Lees het interview met Maren Ade: ‘Soms dacht ik: ik moet papa vaker bellen’.