Recensie

Stramme, tangodansende lijven en een verleden vol haat en liefde

Tangodanser Juan Carlos Copes danst nog één keer met zijn ex-vrouw en danspartner María Nieves. In Ultimo Tango wordt het leven van beide dansers verteld én geënsceneerd door moderne dansers. ●●●

©

„Ik vond mijn Stradivarius”, zegt de 83-jarige tangodanser Juan Carlos Copes over zijn voormalige vrouw en danspartner María Nieves. Het paar ontmoette elkaar in het naoorlogse Buenos Aires en was vijftig jaar samen, zowel professioneel als privé. Hun relatie was stormachtig. Juan was een vrouwengek, „toegeven aan zwakheden is nou eenmaal wat mannen doen”.

Jaren later scheidde het koppel en van Juans nieuwe echtgenote mochten ze niet meer samen optreden. In Ultimo Tango dansen ze nog één keer met elkaar, tachtigers met stramme(re) lijven en een verleden vol haat-liefde.

De Argentijns-Duitse filmmaker German Kral laat de twee apart hun verhaal doen, archiefbeelden laten zien hoe groot ze waren. In de jaren tachtig draaide hun Tango Argentino-show op Broadway en de beelden waarop ze een opwindende ‘dubbele gancho’ opvoeren zijn prachtig. Kral koos ervoor onderdelen van hun levens te ensceneren en te laten opvoeren door moderne dansers. Die in sepiatonen gefilmde sequenties voegen weinig toe. De traditionele tangomuziek wordt uitgevoerd door het Sexteto Mayor, over de dans zelf leer je niet zoveel.