Recensie

Regina Spektor krijgt Paradiso stil

Spektor is praktisch vergroeid met haar piano. Zo kan ze haar teksten een maximum aan expressie meegeven, met vertrokken gezicht en glaszuivere stem.

Albumcover van Remember Us to Life.

Overal waar ze komt tijdens deze tournee wordt Regina Spektor in hotellobby’s vanaf tv-schermen aangestaard door een enge man. Zijn naam wil ze niet noemen maar ze droeg haar ‘Ballad of a Politician’ aan hem op, over een ooit veelbelovend politicus die spoedig zo dicht bij de grond zal verkeren dat hij het gras kan proeven. Ze zong het met kinderlijke inleving, zoals ze over de liefde kan zingen door „mijn nutteloze hart” de schuld te geven van al haar mislukkingen en onzekerheden.

Al bij opkomst kreeg ze een ovatie. Regina Spektor (36) doet zich graag voor als een giechelend kindvrouwtje dat zich verbaast over haar succes. Ondertussen snijdt de in Rusland geboren en op negenjarige leeftijd naar de VS verhuisde zangeres serieuze zaken aan in songs als ‘Older and Taller’, over verloren onschuld en ouder worden. Als klassiek geschoold pianiste is ze praktisch vergroeid met haar toetsen en kan ze haar teksten een maximum aan expressie meegeven, met vertrokken gezicht en glaszuivere stem. De begeleiding door cello, synthesizer en bedaarde drums was smaakvol; het publiek kreeg ze er muisstil mee.

Voor dit willige gehoor in een uitverkocht Paradiso durfde Spektor het aan haar nieuwe, zevende album Remember Us To Life helemaal te spelen. Verspreid over de avond kwamen ook oudere songs voorbij als ‘Après Moi’, met de rollende klanken van een in het Russisch gezongen citaat uit een gedicht van Boris Pasternak. Haar nieuwe liedjes deden nauwelijks onder voor de oude, al bewees ze met het veertien jaar oude ‘Samson’ solo achter de piano dat haar muziek toen al volgroeid was.